İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 40. Hukuk Dairesi E.2019/1809 K.2021/151

Yukarıda yazılı İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf yasa yoluna başvurulması üzerine Dairemiz Heyetince yapılan müzakere sonucunda;

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ

Dava ve uyuşmazlık, TBK'nın 54. maddesi kapsamında yaralamalı trafik kazasından kaynaklanan daimi güç kaybı ve bakıcı tazminatı istemlerine ilişkindir. İlk Derece Mahkemesince. "Davanın kabulü ile. 268.000,00TL sürekli iş görmezlik tazminatı, 268.000,00TL bakıcı gideri olmak üzere toplam 536.000,00TL nin 02/11/2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine," karar verilmiştir.

Bu karara karşı, taraf vekilleri istinaf kanun yoluna başvurmuşlardır. Davacı vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle; kazaya karışan ve davalı nezdinde ZMSS poliçesiyle sigortalı bulunan ... plakalı aracın ruhsat sahibinin .../... AŞ. adına kayıtlı olduğunu ve ticari amaçla kullanıldığını, dolayısıyla avans faize hükmedilmesi gerekirken yasal faize hükmedilmesinin hatalı olduğunu belirtmiştir.

Davalı vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle; müvekkili Şirket tarafından, SGK'ya 17/08/2016 tarihinde 17.935,08 TL ve 20/10/2017 tarihinde 12.798,80 TL olmak üzere toplamda 30.733,88 TL rücuen geçici iş göremezlik ödemesi yapıldığını, bu miktarın, hükmedilen tazminat miktarlarından düşülmesi gerektiğini belirtmiştir.

HMK'nın 355. maddesi kapsamında istinaf itirazları ve kamu düzenine ilişkin hususlarla sınırlı olarak yapılan inceleme sonunda: Davacının içerisinde yolcu olarak bulunduğu ve davalı nezdinde ZMSS poliçesiyle sigortalı bulunan ... plakalı aracın ruhsat kaydına göre, ".../... AŞ." adına kayıtlı kapalı kasa kamyonet olduğu ve ticari amaçla kullanıldığı anlaşılmaktadır.

Buna göre, zarara sebep olan araç, ticari bir araç (kamyonet) olduğundan avans faize hükmedilmesi gerekirken yasal faize hükmedilmesi doğru olmadığından, davacı vekilinin istinaf başvurusundaki iddia ve itiraz yerinde görülmüştür. Karara dayanak yapılan 04/07/2017 tarihli aktüerya raporunda, davacının daimi güç kaybı (iş göremezlik) tazminatının 555.038,06 TL, bakıcı tazminatının ise 730.806,71 TL olduğu mütalaa edilmiştir.

Davalı tarafça sunulan ödeme belgelerine (banka dekont örneklerinde davacıya atfen geçici iş göremezlik olarak yazılan) ve SGK yazı cevaplarına göre davalı tarafından rücuya tabi ödeme kapsamında davacıya geçici iş göremezlik tazminatı ödemesi yapıldığı, buna istinaden davalı tarafından dava dışı SGK'ya 17.08.2016 tarihinde 17.935,08 TL, 20.10.2017 tarihinde de 12.798,80-TL olmak üzere toplamda 30.733,88 TL ödeme yapıldığı,

ıslah dilekçesinde bu miktar (ıslah tarihinden önce yapılan ödeme) mahsup edilmeden talepte bulunulduğu ve Mahkemece bu ödemeler davalının poliçe limitinden mahsup edilmeden davalının toplam poliçe limiti kadar sorumluluğuna hükmedildiği,

oysa davalı sigorta şirketinin teminatının tedavi giderleri bakımından 268.000,00 TL, sakatlık tazminatı teminatının da 268.000,00 TL olması nedeniyle bu limitleri aşmayacak şekilde tazminata hükmedilmesi gerekirken, rücuya tabi ödemeler gözetilmeden (tedavi gideri kapsamında hükmedilen bakıcı giderinden mahsup edilmeden) karar verilmesi doğru olmamış, davalı vekilinin bu yöndeki istinaf başvurusundaki iddia ve itirazı yerinde görülmüştür.