İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 40. Hukuk Dairesi E.2019/4796 K.2022/847

Yukarıda yazılı İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf yasa yoluna başvurulması üzerine Dairemiz Heyetince yapılan müzakere sonucunda;

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ

Dava ve uyuşmazlık. 818 sayılı BK'nın 46 (6098 sayılı TBK'nın 54). maddesi kapsamında, yaralamalı trafik kazasından kaynaklanan bakiye güç kaybı tazminatı istemine ilişkindir. İlk Derece Mahkemesince. "Dava, bedensel zarar nedeniyle maddi tazminat davasıdır. Davacı, davalı ... şirketinin sigortalısı dava dışı ... Şti'ye ait ... plakalı aracın 10/01/2008 tarihinde kendisine çarpması nedeniyle yaralanarak malul kaldığından bahisle tazminat talebinde bulunmuştur.

Davacı tarafın aynı kaza nedeniyle İstanbul Anadolu 2. İş mahkemesinin 2010/371 e sayılı dosyası ile iş kazası nedeniyle işveren davalı ... Şti. Aleyhine vekil marifetiyle maddi ve manevi tazminat davası açtığı anlaşılmıştır.Davacı taraf iş bu bedensel zarar nedeniyle maddi tazminat davasını ise 24/10/2018 tarihinde açmıştır. KTK. 109.

Maddesine göre uzamış ceza zamanaşımı müddetinin 10 yıl olduğu, davacının 10/01/2008 tarihinde meydana gelen trafik kazasından dolayı ... plakalı aracın ZMMS poliçesini ve sigorta şirketini öğrendiği, 10 yıllık zamanaşımı süresinde sigorta şirketi aleyhine davasını açmadığı anlaşıldığından davasının zamanaşımı nedeniyle usulden reddine" karar verilmiştir. Bu karara karşı, davacı vekili istinaf kanun yoluna başvurmuştur. Davacı vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle.

Yerel Mahkemenin, zamanaşımı yönünden yapmış olduğu tespitin hatalı olduğunu, 818 sayılı BK'nın 60 ve 6098 sayılı TBK'nın 72. maddesine göre davanın 10 yıllık zamanaşımına tabi olduğunu, TBK'nın 154. maddesine göre de kısmi ödemenin zamanaşımını kestiğini, müvekkilinin 2009 yılında davalı ... Şirketi'ne yaptığı başvuru üzerine müvekkiline kısmi ödemede bulunulduğunu, 10 yıllık süre içerisinde 2018 yılında işbu davanın açıldığını, zamanaşımının dolmadığını belirtmiştir.

HMK'nın 355. maddesi kapsamında istinaf itirazları ve kamu düzenine ilişkin hususlarla sınırlı olarak yapılan inceleme sonunda: Dosya kapsamından. 10/06/2008 tarihinde, davalı nezdinde ZMSS poliçesi ile sigortalı bulunan ... plakalı aracın geri geri gelirken davacıya çarparak yaralanmasına neden olduğu, bu yaralanma nedeniyle 28/01/2010 tarihinde davacıya 4.893,00 TL tazminat ödendiği.

24/10/2018 tarihinde açılan işbu davada davacı tarafça, kendisine ödenen tazminatın yetersiz görülerek ek bakiye güç kaybı tazminatı talebinde bulunulduğu anlaşılmıştır. 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun "Zamanaşımı" başlıklı 109. maddesinde.

"Motorlu araç kazalarından doğan maddi zararların tazminine ilişkin talepler, zarar görenin, zararı ve tazminat yükümlüsünü öğrendiği tarihten başlayarak iki yıl ve herhalde, kaza gününden başlayarak on yıl içinde zamanaşımına uğrar. Dava, cezayı gerektiren bir fiilden doğar ve ceza kanunu bu fiil için daha uzun bir zaman aşımı süresi öngörmüş bulunursa, bu süre, maddi tazminat talepleri için de geçerlidir." şeklinde düzenlemeye yer verilmiştir.

Olay tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı BK'nın " Müruru zamanın kat'ı - Katı sebepleri " başlıklı 133. Maddesinde; " Aşağıdaki hallerde müruru zaman katedilmiş olur: 1-Borçlu borcu ikrar ettiği, hususiyle faiz veya mahsuben bir miktar para veya rehin yahut kefil verdiği takdirde, 2-Alacaklı dava veya defi zımnında Mahkemeye veya hakeme müracaatla veya icra takibat yahut iflas masasına müdahale ile hakkını talep eylediği halde." şeklinde düzenlemeye yer verilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta; trafik kazası 10/06/2008 tarihinde gerçekleşmiş, kısmi ödeme 28/10/2010 tarihinde yapılmış, işbu dava ise 24/10/2018 tarihinde açılmıştır. Buna göre, zamanaşımını kesen kısmi ödemenin yapıldığı 28/10/2010 tarihinden, kaza tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK'da öngörülen 8 yıllık dava ceza zamanaşımı süresi dolduktan sonra işbu dava açılmıştır. Olayda gelişen bir durum da söz konusu değildir.

Bu durumda, İlk Derece Mahkemesince, zamanaşımından dolayı davanın reddine karar verilmiş olması sonuç itibariyle doğru ise de; gerekçesi yerinde olmadığından, davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile HMK'nın 353/1-b/2. maddesi gereğince İlk Derece Mahkemesi kararının gerekçe yönünden düzeltilerek aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur.