İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 43. Hukuk Dairesi E.2024/273 K.2024/245

Taraflar arasında görülen özel denetçi atanması talebinin ilk derece mahkemesince yapılan yargılaması sonucunda, ilamda yazılı nedenlerle davanın reddine ilişkin verilen karara karşı, davacı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine Dairemize gönderilmiş olan dava dosyası incelendi.

İNCELEME VE GEREKÇE İlk derece mahkemesi 14/12/2023 tarihli kararla, davacının özel denetçi tayin edilmesi talebini, kanunun tanımladığı şekilde ön koşul gerçekleşmeden açıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar vermiştir. Davacı vekili tarafından ilk derece mahkemesinin TTK 440/2 maddesi uyarınca kesin kararına karşı istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, dava dosyası istinaf incelemesi için Dairemize gönderilmiştir.

Davanın yasal dayanağı 6102 sayılı TTK'nın 438. vd. maddelerine dayanan özel denetim isteme hakkıdır. Söz konusu hukuk normlarına göre, genel kurulun özel denetçi atanması talebini reddi halinde pay sahipleri, koşulları varsa, ticaret mahkemesinden özel denetçi atanmasını isteyebilir.

TTK'nın 439/2 maddesine göre dilekçe sahiplerinin kurucuların ve şirket organların kanuni ve esas sözleşmeyi ihlal ederek şirketi veya pay sahiplerini zararar uğrattıklarını ikna edici bir şekilde ortaya koymaları halinde özel denetçi atanır.

TTK 'nın 440/2. maddesinin son cümlesi uyarınca da mahkemenin kararı kesin olup ilk derece mahkemesinin kararına karşın kanun yoluna başvurulması mümkün değildir (Yargıtay 11.HD'nin 11/06/2014 tarihli, 2013/16879 E- 2014/11122 K sayılı kararı). Bu hukuki açıklamaya göre, ilk derece mahkemesinin özel denetçi atanmasına dair kararı TTK'nın 440/2. maddesi uyarınca kesin ilk Derece Mahkemesince verilen karar kesin niteliktedir.

Kesin nitelikteki karar ile ilgili olarak, ilk derece mahkemesince, karara karşı kanun yolunun açık olduğunun belirtilmesi sonuca etkili değildir. Açıklanan nedenlerle kesin olan kararlara karşı istinaf kanun yoluna başvurulamayacağından davacı vekilinin istinaf başvurusunun usulden reddine karar vermek gerekmiş aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur.