İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 44. Hukuk Dairesi E.2022/1553 K.2025/231

Yukarıda yazılı ilk derece mahkemesi kararına karşı, istinaf yasa yoluna başvurulması üzerine yapılan inceleme sonucunda;

GEREĞİDÜŞÜNÜLD Ü

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle.

Müvekkili şirket ile davalının karşılıklı olarak mutabık kalmaları sonucu aralarında Franchise sözleşmesi akdedildiğini, İşbu sözleşme gereğince ödenmesi gereken aylık bayilik bedelleri reklam bedelleri ve diğer bedeller toplamından doğan bir bölüm müvekkili şirket cari alacağı olan 12.473,55-TL yazılı sözlü uyarılara rağmen müvekkili şirkete ödenmediğini, bu nedenle 18/11/2014 tarihinde davalının toplam borç bedeli 12.473,55-TL asıl alacağın faizi ile birlikte tahsili amacı ile davalı aleyhine İstanbul ...

İcra Müdürlüğünün ... esas sayılı dosyası ile icra takibi takibine başlanıldığını, işbu icra takibine asıl alacak miktarına faize haksız ve kötü niyetli olarak itiraz etmiş ev takip durduğunu, Davalının bu itirazlarında haksız ve kötü niyetli olduğunu, zira taraflar arasında akdedilen sözleşmenin 10.5 maddesinde açıkça "işbu sözleşmeden doğan tüm anlaşmazlıkların çözümünde İstanbul Mahkemeleri ve icra daireleri yetkilidir" hükmü mevcut olduğunu, Davacının sözleşme gereği taraflar arasında cari ilişkiden dolayı var olan borcunu yok sayıp bu yola başvurarak takibi durdurması soncu işbu davayı açtığını,

Davalı tarafından haksız ve kötü niyetli yapılan itirazın reddi ile takibin devamına davalı aleyhine %20'den az olmamak üzere icra inkar tazminatına hükmedilmesine, dava harç ve masrafları ile vekalet ücretinin davacıya yükletilmesine karar verilmesini talep etmiştir.Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle.

Davacının davasının reddine karar verilmesini ve yargılama gideri ile ücreti vekaletin davacı üzerinde bırakılmasına karar verilmesini talep etmiştir.İlk derece mahkemesince yapılan yargılama sonunda. "DAVANIN KISMEN KABULÜNE, İstanbul ... İcra Müdürlüğü'nün ... esas sayılı dosyasına yapılan itirazın 770,86-TL üzerinden devamına, fazlaya ilişkin istemin reddine, yasal koşulları oluşmayan icra inkar tazminatının ve kötü niyet tazminatının reddine," karar verilmiştir.

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; -her ne kadar gerekçeli kararda 2013 yılı ticari defterlerine dayanarak 770,86 TL alacağın varlığına hükmedilmiş ise de, 2013 yılı ticari defterleri kapanış onayları yaptırılmadığı için delil olarak kabul edilemeyeceğini, takip ekindeki dökümlere bakıldığında iddia edilen alacak tarihlerinin 2013 olduğu gözükmekte olup, 2013 yevmiye defteri de usule uygun tutulmadığından davanın reddi gerektiğini, 2011-2012 defterleri ibraz edilmediği için, iddia edilen alacak tarihlerinin 2013 olduğu ve 2013 yevmiye defteri kapanış onayı yapılmadığı için,

bu sebeple HMK 222/2-4 doğrultusunda sahibi aleyhine delil olacağını, -davada davacının delil olarak ticari defterlere de dayanmayacağını, takipte sadece "cari hesap alacağına" dayanıldığını, davada "cari hesap" dışında başka bir delile dayanamayacağını, itirazın iptali davasında alacaklı, takipte dayandığı belgeler dışındaki başka belgelere dayanamayacağı için, takipte cari hesap alacağına dayanıldığı için, ticari defterlere dayanılamayacağı gibi cari hesaptan başka delile de dayanılamayacağı için, ortada cari hesap sözleşmesi de bulunmadığı için davanın reddi gerektiğini,

taraflar arasında TTK 89/2 ye göre yazılı cari hesap sözleşmesi bulunmadığından cari hesap alacağına dayanılan davanın reddi gerektiğini, -takipte Franchise sözleşmesine dayanılmadığı, davada Franhise sözleşmesinin sunulamadığı, 18.06.2019 tarihli duruşma 1 numaralı ara kararında Franchise sözleşmesinin delil olarak değerlendirilmemesine karar verildiği dikkate alındığında, Franchise sözleşmesine dayanan davanın reddi gerektiğini, "Senetle ispat zorunluluğu" başlıklı HMK 200.

Maddesi uyarınca davanın reddi gerektiğini, davanın tümden reddi gerektiğinden kararının kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davacı vekili istinafa cevap dilekçesinde özetle; davalı tarafından istinafa konu edilen miktar 770,86-TL olup karar tarihi itibarıyla 8.000,00 TL'lik kesinlik sınırında kaldığından davalının istinaf başvurusunun HMK'nın 341. maddesi uyarınca reddine karar verilmesi gerektiğini, dosyada yapılan tespitte davacı müvekkili şirketin davalıdan takip tarihi itibarıyla 12.473,55 TL alacağının olduğu belirtildiğini, 973,36-TL tutarındaki faturaya ilişkin olarak kısmi ödeme yapıldığı tespit olunduğunu, HMK'nın 222.

Maddesi'nin 4 fıkrası açıkça açılış veya kapanış onayları bulunmayan ve içerdiği kayıtlar birbirini doğrulamayan ticari defterler için uygulanabilecek olup dosya kapsamında alınan bilirkişi raporları ile defterlerinin birbirini doğruladığı bu suretle defterlerin usulüne uygun tutulduğu görüldüğünü, eldeki davada, takibe dayanak yapılmamış bir belge delil olarak sunulmuş yahut karara dayanak yapılmış olmadığını, alacağın kaynağı cari ilişki olsa da cari ilişkiyi ve miktarını ispat edecek olan, alacağın konusunu ve doğuş sebebini değiştirmeyecek şekilde ispat vasıtalarının kullanılmasının mümkün olduğunu,

davalı yanın cevap dilekçesinde Frachise sözleşmesinin imzalanmış olduğunu ikrar ettiğini Kuşadası ilinde bu sözleşmeye bağlı olarak Franchise şubesi açtığını ve işlettiğini beyan ettiğini, beyanında franchise sözleşmesini 12.09.2009 tarihinde imzaladığı ikrar etmesi karşısında, Franchise sözleşmeisnin değerlendirilemeyeceği yönündeki karar ve beyan hukuki dinlenilme hakkımızın ihlali niteliğinde olduğunu, davalı yanın en az 2013 yılına kadar ilgili franchise şubesini işlettiği, ancak imzasını ikrar ettiği franchise sözleşmesi kapsamında ödemekle yükümlü olduğu tutarları ödemediği yine kendi beyanından da açık olduğunu,

bilirkişi kök raporu ve ek raporuyla da sabit olduğu üzere, davacı müvekkilinin davalı müvekkili şirketten takip tarihi itibarıyla 12.473,55-TL asıl alacak ve takip tarihine kadar işlemiş faiz tutarında alacaklı olduğu sabit olup davalı yanın istinaf gerekçeleri yerinde olmayıp, istinaf başvurusunun reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İnceleme, 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun(HMK) 355. maddesi hükmü uyarınca istinaf dilekçelerinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak ve kamu düzenine aykırı hususların olup olmadığı gözetilerek yapılmıştır. Dava, itirazın iptali istemine ilişkindir. Yerel mahkemelerce verilen kararlar aleyhine istinaf kanun yoluna başvurulabilir. Ancak; yerel mahkeme tarafından kararın verildiği tarihte yürürlükte bulunan 6100 sayılı HMK'nın 341/2. maddesinde.

"Miktar veya değeri Üçbin Türk Lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir," hükmü mevcuttur. Ayrıca, 6100 sayılı HMK'nın Ek 1. maddesinin 1. Fıkrasında.

HMK'nın "341. maddesindeki parasal sınırın her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, önceki yılda uygulanan parasal sınırların; o yıl için 4/1/1961 tarihli ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun mükerrer 298'inci maddesi hükümleri uyarınca Maliye Bakanlığınca her yıl tespit ve ilan edilen yeniden değerleme oranında artırılması suretiyle uygulanır.

Bu şekilde belirlenen sınırların on Türk lirasını aşmayan kısımları dikkate alınmaz," hükmünün yanı sıra, aynı maddenin 2. fıkrasında. HMK'nın "341. maddesindeki parasal sınırların uygulanmasında hükmün verildiği tarihteki miktarın esas alınacağı" düzenlenmiş bulunmaktadır. Yeniden değerleme oranındaki artış sonucu yerel mahkeme kararının verildiği 2022 yılı için HMK'nın 341/2.maddesindeki kesinlik sınırı 8.000,00-TL olmuştur.

Bu durumda, hüküm tarihi itibarı ile kesin olduğu yasada açıkça belirtilen bu karara karşı davacı istinaf kanun yolu başvurusunda bulunamaz. Hal böyle olunca, 6100 sayılı HMK'nın 346. maddesi gereğince, hüküm tarihi itibarı ile kesin olan karara ilişkin istinaf başvurusunda bulunan davalı vekilinin istinaf dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir. İlk Derece Mahkemesi'nce verilen kararın red edilen kısmı 6100 Sayılı HMK'nun 341/2 maddesi uyarınca kesin niteliktedir.

Davalı tarafın kesin nitelikte bir karara karşı istinaf kanun yoluna başvurduğu anlaşıldığından, esasa ilişkin herhangi bir inceleme ve değerlendirme yapılmadan 6100 Sayılı HMK'nın 341/2 maddesi ve 352/1-b maddesi gereğince istinaf başvurusunun usulden reddine karar vermek gerekmiş ve aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur.