İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 53. Hukuk Dairesi E.2022/1033 K.2024/1085

Taraflar arasında görülen davanın yerel mahkemece yapılan yargılaması sonucunda verilen hükme karşı istinaf yoluna başvurulmuş olup, duruşmasız olarak dosya üzerinde yapılan inceleme ve istinaf talepleriyle sınırlı olarak yapılan değerlendirme sonunda;

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ

Davacı yüklenici, davalı ile arasında yapılan anlaşma uyarınca 26/07/2016 tarihli, Trabzon Akyazı Stadyumu Hibrit Çim İşleri Sözleşmesi imzalandığını, yapılan anlaşma kapsamında müvekkil şirketin davalı tarafından yürütülen çim işlerini yerine getirmesi karşılığında davalının da ücret ödemesi kararlaştırıldığı, keşif bedeli olarak 300.600,00 €+KDV tespit edildiği,

sözleşme gereği yapılması gereken işlerin tamamı yerine getirildiğini ardından da geçici kabul tutanağı imzalandığını, geçici kabul tutanağında tespit edilen hakediş tutarı olan 298.368,00 € tutarına eklenen KDV ve eksiltilen tevkifat tutarı neticesinde 341.332,99 € tutarında fatura keşide edildiğini , davalı taraf sözleşme gereğince bir kısım ödemeyi keşif bedeli üzerinden avans olarak yaptığını, geçici kabul tutanağının imzalanmasından sonra bir kısım ödeme ve kesin kabul işlemlerinden sonra ise teminat mukabili tutulan kısımda iade ettiklerini, ekstre uyarınca kalan bakiye 4.315,92 € olduğunu,

davalıdan bu tutar talep edilmesine rağmen ödeme yapmadığını, takip başlattığını belirterek itirazın iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı iş sahibi, taraflar arasında akdedilmiş olan 26.07.2016 tarihli sözleşmede ödemelerin türk lirası üzerinden yapılacağı düzenlendiğini, müvekkilinin de tüm ödemeleri bu düzenlemeye uyarak eksiksiz gerçekleştirdiğini, müvekkilinin davacıya davada talep ettiği 3422,76 Euro karşılığı bir borcu bulunmadığını, davacının alacak talebinin haksız olduğunu, davacının icra takibinde ve açılan davada alacağını kanıtlar nitelikte hiçbir belge dosyaya ibraz etmediğini, alacağın kaynağı anlaşılamamakla birlikte,

davacı kur farkı alacağı olduğu iddiasında ise bu iddiasının yersizliği ifa ettiği iş karşılığı müvekkilinden toplam alacağının ne kadar olduğunu açıkça kabul ettiğinin 13.12.2016 tarihli fatura ile sabit olduğunu, salt bu fatura dahi davacının davasının reddi gerektiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davacı yüklenicinin alacağının kur farkına dayandığını, davacının davasını kanuni delillerle ispat etmesi gerektiği, kur farkının ödeneceğine dair herhangi bir yazılı sözleşme sunulmadığı, bakiye alacak noktasında iddiasını ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı vekili istinafında; kur farkının talep edilmesi için ayrıca sözleşme yapmaya gerek olmadığını, davacının alacağının döviz olarak talep ettiğini, davalı tarafından yapılan ödemelerin ödeme günündeki kur karşılığı olarak hesapladığını, davalının ödemeleri TL olarak yaptığını ve borcunun sona erdiğini iddia etmekte olduğunu, defter kayıtlarının uyumlu olmadığını , taraflar arasındaki borcun Euro olarak belirlendiğini , bilirkişi raporu davacı lehine olmasına rağmen hatalı karar verildiğini belirterek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu 470 ve devamı maddelerinde düzenlenen eser sözleşmesinden kaynaklanmaktadır. Davacı yüklenici, davalı iş sahibidir.

Davacı yüklenici, davalı iş sahibi ile eser sözleşmesi yaptıklarını (Trabzon Akyazı Stadyumu Hibrit Çim İşleri Sözleşmesi ) ve Euro üzerinden anlaştığını belirterek kur farkından kaynaklı bakiye alacak talebinde bulunmuş, davalı iş sahibi ise, borcu bulunmadığını belirterek davanın reddini istemiş, mahkemece, davacı yüklenicinin bakiye bedel alacağını ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, karar davacı vekilince istinaf edilmiştir.

Davacı dava dilekçesinde, davalı tarafından TL olarak yapılan ödemelerin ödeme tarihindeki kur üzerinden TL'ye çevrilerek iş bedeli alacağından mahsup edildiğinde kur farkından kaynaklı alacağı bulunduğunu belirtmiştir. Davacı ile davalı arasında bir ticari ilişki olduğu her iki tarafın kabulünde olup, uyuşmazlık döviz üzerinden yapılan alışverişte kur farkı nedeniyle davacının bakiye alacağı kalıp kalmadığı noktasındadır.

Sözleşmede iş bedeli, 1.4 maddesinde 300.600,00 Euro+KDV olarak belirlenmiş, sözleşmenin 1.30 maddesinde ise tüm ödemelerin Türk lirası olarak yapılacağı kararlaştırılmıştır. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 99/2.

Maddesinde "... ülke parası dışında başka bir para birimi ile belirlenmiş ve sözleşmede aynen ödeme yada bu anlama gelen bir ifade bulunmadıkça ,borcun ödeme gününde ödenmemesi üzerine alacaklı, bu alacağın aynen veya vade veya fiili ödeme günündeki rayiç üzerinden Ülke parası ile ödenmesini isteyebilir." şeklinde düzenlenmiştir.Taraflar arasında düzenlenen sözleşmede ödemelerin Türk lirası olarak yapılacağı kararlaştırılmış ise de, sözleşme bedelinin Euro üzerinden belirlendiği, ticari ilişkinin döviz üzerinden kurulduğu anlaşılmaktadır.

Bu durumda davacı, davalının Türk Lirası olarak yapmış olduğu ödemeleri, TBK 99/2 m.'si uyarınca fiili ödeme tarihindeki TCMB Döviz Kuru esas alarak, alacağından mahsup etmek suretiyle kalan iş bedeli alacağını talep edebilecektir. O halde mahkemece, gerekçeli ve denetime açık olarak düzenlenen son bilirkişi raporuna göre davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken aksi yönde hüküm kurulması hatalı olmuştur.

Alacak yargılama ile belirlendiğinden ve likit olmadığından yasal şartları oluşmaması sebebiyle icra inkar tazminat talebinin reddine karar vermek gerekmiştir. Açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin istinaf talebinin kabulüne, yerel mahkeme kararının HMK'nın 353/1-b-2. bendi gereğince kaldırılarak davanın kabulüne dair yeniden esas hakkında karar verilmesi gerekmiştir.