İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi E.2018/2842 K.2018/1283

Yukarıda yazılı ilk derece mahkemesi kararına karşı, istinaf yasa yoluna başvurulması üzerine yapılan inceleme sonucunda;

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ

Davacı vekili dava dilekçesi ile; 01/12/2012 tarihinde meydana gelen trafik kazası sonucu davacının yaralandığını belirterek HMK 107. maddesi gereğince fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 30.000,00-TL efor kaybı tazminatı ile 30.000,00-TL manevi tazminatın davalılardan tahsilen karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddine karar verilmesini istemişlerdir.

Mahkemenin 06/03/2018 tarihli ara kararı ile, davacı tarafa, dava dilekçesinde 30.000,00-TL maddi tazminat olarak belirtilen tazminat alacağının hangi kalemlere ilişkin olduğu(geçici veya sürekli iş göremezlik, tedavi-yol-yemek-refakatçi gideri-bakıcı gideri vs.) hususunda beyanda bulunmak üzere HMK 119/2. maddesi gereğince 1 haftalık kesin süre verilmiş, davacı vekili 07/03/2018 tarihli dilekçesi ile; maddi tazminat talebinden anlaşılması gereken hususun geçici veya sürekli iş göremezlik ve efor kaybı tazminatına ilişkin olduğunu belirtmiştir.

Mahkemece; davacı tarafın kendisine verilen kesin süreye rağmen hangi zarar kalemi için ne kadarlık bir maddi tazminat talep ettiğini açıkça göstermediği, bu suretle dava dilekçesindeki eksikliklerin verilen kesin süreye rağmen tamamlanmadığı gerekçesiyle HMK 119/2. maddesi gereğince davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş, karara karşı davacı vekili tarafından süresi içinde istinaf yoluna başvurulmuştur.

Davacı vekilinin istinaf sebepleri; taleplerinin sürekli iş göremezlik ve efor kaybına ilişkin olmasına rağmen Mahkemece davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesinin hatalı olduğuna ilişkindir.

Dava, trafik kazası nedeniyle maddi ve manevi tazminat talebine ilişkin bulunmaktadır.

Davacı tarafça, dava dilekçesi ile davanın HMK 107. maddesi gereğince belirsiz alacak davası olarak açılmasına, dava dilekçesi ile maddi tazminata ilişkin talebin efor kaybı tazminatına ilişkin olduğunun açıklanmasına, Mahkemece verilen 06/03/2018 tarihli ara karar üzerine süresi içinde verilen beyan dilekçesi ile de talebin efor kaybı tazminatı olduğunun belirtilmesine, efor kaybı tazminatının sürekli iş göremezlik tazminatı anlamına gelmesine, bu kalem alacak için 30.000,00-TL tazminat talep edildiğinin açık bulunmasına,

Mahkemece verilen karar ile manevi tazminat talebiyle ilgili olarak açılan davanın da açılmamış sayılmasına karar verilmiş olduğunun anlaşılmasına göre, davanın esası ile ilgili olarak yargılama yapılarak karar verilmesi gerekirken, efor kaybı tazminatının yanlış anlamlandırılarak davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi hatalı olup, HMK 353/1-a/5 maddesi gereğince verilen kararın kaldırılmasına, dosyanın Mahkemesine geri gönderilmesine karar verilmesi gerekmiştir.