İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi E.2020/1107 K.2020/667

Yukarıda yazılı ilk derece mahkemesi kararına karşı, istinaf yasa yoluna başvurulması üzerine yapılan inceleme sonucunda;

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ

Dava, trafik kazası nedeniyle maddi ve manevi tazminata ilişkindir.

Mahkemece. "Davacı tarafça açılan davanın 17/07/2018 tarihli celsesine davacı asil ve vekilinin katılmadığı, Mahkememizce dosyanın işlemden kaldırıldığı, akabinde davacı vekilince yenileme talebinde bulunulması üzerine yargılamaya devam olunduğu, ancak bu kez de 27/11/2018 tarihli celseye davacı asil ve vekilinin katılmadığı, 7101 sayılı Yasa ile değişik 6102 sayılı TTK'nın 4/2.maddesine göre yargılamanın basit yargılama usulüne tabi olduğu,

HMK'nın 320/son maddesine göre basit yargılama usulü uygulanan davalar bakımından, davanın sadece bir kez takipsiz bırakılabileceği" gerekçesi ile davanın HMK 320/4 maddesi uyarınca açılmamış sayılmasına karar verilmiştir. Davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.Davacı vekili istinaf dilekçesinde.

27/11/2018 tarihli duruşma için mazeret dilekçesi verdiklerini, ancak bu durumun göz ardı edildiğini belirterek verilen kararın kaldırılması talebi ile istinaf yoluna başvurmuştur.İstinaf edenin sıfatı ve istinaf sebepleri ile sınırlı olarak yapılan incelemede; mahkemece yapılan yargılama sırasında 17/10/2018 tarihinde davanın müracaata bırakıldığı, davanın yenilenmesi üzerine 27/11/2018 tarihli duruşma gününün belirlendiği, bu tarihte de davacı vekilinin hazır olmaması nedeniyle davanın HMK'nın 320/4. maddesi uyarınca açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Davacı vekilinin 27/11/2018 tarihinde duruşma saatinden önce saat 09:06'da uyap sistemi üzerinden mazeretini belirten dilekçe gönderdiği, duruşma tutanaklarına göre duruşmanın aynı gün saat 13:01'de yapıldığı da göz önünde tutulduğunda, davacının mazeretinin duruşmada değerlendirilip mazeretin kabulü yada reddi yönünde bir karar verilmeden davanın açılmamış sayılmasına hükmedilmesi isabetsiz olduğundan, ilk derece mahkemesince verilen kararın HMK.m.353/1-a/5 hükmü uyarınca kaldırılması gerektiği sonuç ve kanaatine varılmıştır.