KÜNYE
T.C. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi
- Karar tarihi
- 3 Kasım 2021
- Dosya no
- 2021/177
- Karar no
- 2021/1623
- İncelenen kararın mahkemesi
- İSTANBUL 4. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ
- Tarihi
- 22/09/2020
- Numarası
- 2014/1526 E. - 2020/365 K.
- Davanın konusu
- Tazminat
- İstinaf karar tarihi
- 03/11/2021
Karar Metni
791 kelime·4 dk okuma·1 bölüm
Yukarıda yazılı ilk derece mahkemesi kararına karşı, istinaf yasa yoluna başvurulması üzerine yapılan ön inceleme sonucunda;
GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ
Davacılar vekili dava dilekçesinde özetle. 18.08.2013 kaza tarihinde davacının sürücüsü olduğu motosiklete davalının ZMMS sigortacısı olduğu ... plaka sayılı aracın çarpması sonucu meydana gelen kazada davacının yaralanarak malul kaldığını belirterek, davacının kazada maruz kaldığı kalıcı maluliyetinin tespiti ile bu maluliyete karşı gelen zararının şimdilik 1.000-TL'sinin davalıdan yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili cevap dilekçesinde ve duruşmalarda özetle; yargılama sırasında davacıya maluliyet tazminatı olarak 14.956,24 TL tutarının 04.05.2015 tarihinde ödendiğini belirterek davanın reddini talep etmiştir. Mahkemece yapılan yargılama sonucunda.
Davanın kısmen kabul kısmen reddine, 1-2.228,33 TL geçici iş göremezlik ve 2.474,73 TL sürekli iş göremezlik olmak üzere toplam 4.703,06 TL tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte ve sigorta poliçesi ile sınırlı tutulmak kaydı ile davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine, karar verilmiştir. Davacı vekili ve davalı vekili tarafından katılma istinaf yoluna başvurulmuştur.
Davacı vekili istinaf dilekçesinde; hükme esas alınan kusur ve maluliyete ilişkin raporların çelişkili ve hatalı olduğunu, bu çelişkilerin giderilmediğini belirterek istinaf yoluna başvurmuştur.
Davalı vekili katılma yolu istinaf dilekçesinde; davacının kaza tarihinde 14 yaşında olduğunu bu nedenle geçici iş göremezlik zararına hükmedilemeyeceğini, ancak davacının işe girdiği 2014 yılından itibaren zararın oluşabileceğini, davacıya yapılan ödemenin yeterli olup olmadığının değerlendirilmediğini, hükme esas alınan bilirkişi raporlarının çelişkili ve hatalı olduğunu belirterek istinaf yoluna başvurmuştur.
İstinaf edenlerin sıfatı ve istinaf sebepleri ile sınırlı olarak yapılan incelemede. 18.08.2013 kaza tarihinde davacının sürücüsü olduğu motosiklete davalının ZMMS sigortacısı olduğu ... plaka sayılı aracın çarpması sonucu meydana gelen kazada davacının yaralanarak malul kaldığı anlaşılmıştır.
Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde, davacının maluliyetinin ATK'ndan kaza tarihinde geçerli olan Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği uyarınca belirlenmesine, yargılama sırasında yapılan ödemenin yeterli olup olmadığının değerlendirilmeyeceği, ayrıca güncelleştirilmesininde mümkün bulunmamasına göre, bu yöne ilişkin istinaf talepleri yerinde değildir.
Davacının kaza tarihinde 14 yaşında olduğunu, öğrenci olup gelir getiren bir işle uğraşmadığı, bu nedenle geçici işgöremezlik zararının oluşmayacağı, ancak bu dönemde yaşıtlarına göre hayatını idame ettirebilmek için daha fazla efor sarf edeceği gözönünde tutulduğunda, bu dönem zararının efor zararı şeklinde kabul edilmesi gerektiği, ancak kaza tarihi ile SGK kaydının oluştuğu süre için (18/08/2013 - 21/01/2014 ) efor tazminatına hükmedilmesi gerekirken, 9 aylık sürenin tamamı için tazminata hükmedilmesinin hatalı olduğu anlaşılmıştır.
Ayrıca, mahkemece ATK kusur bilirkişisi raporu yeterli görülmeyerek yeniden kusur yönünden rapor alındığına göre, itibar edilmeyen kusur bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranına göre tazminata hükmedilmesinin hatalı olduğu anlaşılmıştır. Yukarıdaki açıklamalar ışığında davacı ve davalı vekilinin istinaf taleplerinin kısmen kabulü ile kararın HMK 353/1-b/2 maddesi uyarınca kaldırılarak yeniden hüküm kurulması sonuç ve kanaatine varılmıştır.
İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi, E. 2021/177, K. 2021/1623, 3 Kasım 2021 tarihli karar · Kaynak: UYAP Emsal Karar Arama