İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi E.2017/1323 K.2019/33

Yukarıda yazılı İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf yasa yoluna başvurulması üzerine Dairemiz Heyetince yapılan inceleme sonucunda;

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ

Davacılar vekili dava dilekçesinde özetle; davacı ...'nin İstanbul - Alibeyköy / Ankara arasında davalı ... Tİc.Ltd.Şti.nin araç maliki, davalı ... Tic. Ltd. Şti.nin işletmeciliğini yaptığı, davalı ...Ltd.Şti.'nin bilet kesen işleteni olduğu, ...in sürücüsü olduğu ve yine davalı ...

Sigorta A.Ş.nin sigortacısı olduğu, ...plakalı araç ile 22/03/2011 tarihli, 08:15 sefer sayılı yolcu taşıma bile ile seyahat ederken, araç sürücüsü ...'in direksiyon hakimiyetini kaybetmesi nedeniyle şarampola yuvarladığını, kaza anında uyuması nedeniyle sürücünün 8/8 oranında kusurlu olduğunu, kazanın ardından davacı ...'nin uzun süreli etkili şekilde ağır şekilde yaralanıp çalışamadığından maddi ve manevi acı çektiğini, davacı ...'nin de kızının rahatsızlığı nedeniyle çalışamadığını,

davacı ...'nin de kızının rahatsızlığı sebebiyle büyük acı çekip izin ücretinden yararlanamayıp tedavi giderleri gibi masraflar yapmak zorunda kaldığını belirterek davacı ...nin yaralanması nedeniyle 1.000,- TL maddi tazminat, 15.000,- TL manevi tazminat, davacı ... için 1.000,00 TL maddi tazminat ve 4.000,- TL manevi tazminat, davacı ... için 1.000,00 TL maddi, 4.000,00 TL manevi tazminat olmak üzere toplamda şimdilik 3.000,00 TL maddi ve 23.000,00 TL manevi tazminatın yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline,

sigorta şirketinin de sorumluluğu poliçe teminatı ile sınırlı ve manevi tazminatın talebinden müstesna olmak üzere tahsili ile teminatsız olarak 50 DK 082 plakalı araç kaydına tedbir konulmasını talep ve dava etmiştir.

Davalılar ...Tic.Ltd.Şti., ... Tic.Ltd.Şti. Ve ...Tic.Ltd.Şti. vekili cevap dilekçesinde özetle; kazanın gerçekleştiği yer Bolu olduğundan Bolu Mahkemeleri'nin yetkili olduğunu, talep edilen tazminat miktarının haksız ve fahiş olduğunu, manevi tazminatın zenginleşme aracı olarak görülmemesi gerektiğini, davacı ...'nin 2 günlük tedavi sonrasında taburcu edildiği dikkate alındığında kişinin durumunun ağır olmadığının açık olduğunu, annesinin bulunması halinde bakıcı tutulmasının anlaşılamadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı ...'e usulüne uygun dava dilekçesi ve duruşma günü tebliğ edilmesine rağmen, davalı yan duruşmalara gelmemiş, davaya da herhangi bir cevap vermemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda, davacıların maddi tazminat taleplerinin vaki feragat nedeni ile reddine, davacıların manevi tazminat talepleri yönünden davanın kısmen kabulü ile davacı ... ve ... için ayrı ayrı 3.000,00 TL, davacı ... için ise 7.500,00 TL manevi tazminatın dava tarihi olan 21/09/2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılar ... Ticaret LTD ŞTİ, ... LTD ŞTİ, ...LTD. ŞTİ ve ...'den müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya ödenmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş, bu karara karşı davalılar ... Tic.Ltd.Şti., ... Tic.Ltd.Şti. ve ... Tic. Ltd. Şti. vekilince istinaf yasa yoluna başvurulmuştur.

Bir kısım davalılar vekilinin (... Tic.Ltd.Şti., ...Tic.Ltd.Şti ve ... Tur.

Sey.Tic.Ltd.Şti.) istinaf başvurusu; manevi tazminat yönünden kurulan hüküm fahiş miktarlar içerdiği, tazminat yargılamalarında, talep edilen manevi tazminat tutarı ile orantılı karar verilmesi ve reddedilen kısım için hükmedilecek olan vekâlet ücreti karşı tarafa verilenden çok olamayacağı şeklindeki kararlar nedeniyle fahiş tazminatlar talep edildiği ancak bu durumun manevi tazminat kurumunun amacıyla bağdaşmadığı, Yargıtay da kişilerin manevi ızdırabını dindirecek makul ölçülerde tazminat miktarlarının yeterli olacağı görüşünde olduğu,

hâkimin özel durumları göz önünde tutarak hükmedeceği manevi tazminat miktarının adalete uygun olması gerektiği, iş bu davada talep edilen miktarların da mahkemece karar verilen tutarların da adalete uygun olmadığı, hükmedilen manevi tazminat miktarlarının davacıların zenginleşmesine olanak tanıdığı yönlerine ilişkindir.

Dava, trafik kazası nedeniyle yaralanan davacının ve anne ve babası olan yakınlarının, kazaya sebebiyet veren araç sürücü ve işleteni aleyhine maddi ve manevi tazminat isteminden ibaret olup istinaf istemi açısından uyuşmazlık mahkemece takdir olunan manevi tazminat miktarlarına yöneliktir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

6098 Sayılı TBK 56. madde (eski Borçlar Kanunu’nun 47. maddesi) hükmüne göre, hakim manevi tazminata özel durumları göz önünde tutarak adalete uygun olarak hükmeder. Manevi tazminat, zarara uğrayanda, manevi huzuru gerçekleştirecek ve tazminata benzer bir fonksiyonu da olan özgün bir nitelik taşır. Manevi tazminat bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir.

Zarar görenin zenginleşmemesi, zarar sorumlusunun da fakirleşmemesi gerekmektedir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. Bu durumda hükmedilen manevi tazminat miktarı, somut olayın özellikleri, davacının maluliyet oranı, kaza tarihi, tarafların ekonomik ve sosyal durumları, olayın meydana gelmesindeki etkiler gibi hususlar birlikte değerlendirilerek belirlenmelidir.

Somut olayda; Bolu Ağır Ceza Mahkemesinde yapılan yargılama sırasında Ankara A.T.K. Trafik İhtisas Dairesinden alınan rapor ile sürücünün asli kusurlu olduğunun tespit edilmesi üzerine bu rapor benimsenerek sanığın cezalandırılmasına karar verildiği, verilen kararın onanarak kesinleştiği, davacıya ait İstanbul Bakırköy Dr. Sadi Konuk Eğitim ve Araştırma Hastanesi raporuna göre "lomber vertebra kırığı-kapalı teşhisi ile 60 gün istirahatinin uygun görüldüğü anlaşılmaktadır.

Dosya kapsamı, olay tarihi, davacı Gülser'in yaralanmasının derecesi, diğer davacıların yaralanan davacı ile yakınlıkları, tanık anlatımları ve ceza dosyasında saptanan kusur durumuna göre mahkemece hükmolunan manevi tazminat miktarları, manevi tazminat müessesinin amacına, dosya kapsamına, usul, yasa ve hakkaniyete uygun bulunmuştur.

Bu nedenlerle davalılar vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine dair aşağıdaki hüküm kurulmuştur.