İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi E.2021/2087 K.2024/1280

İzmir Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesinin 22.09.2021 tarih 2020/79 E. 2021/139 K. sayılı kararın Dairemizce incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve istinaf dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, üye ... tarafından düzenlenen rapor dinlenip ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendi.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ

DAVA

Davacı vekili, davacının Türk Patent ve Marka Kurumu nezdinde 2016 ... tescil numaralı “...” ve 2013 60080 tescil numaralı “...” markalarının ve 2018/07746, 2017/06646, 2017/04964, 2017/01286, 2015/01426, 2015/02575, 2015/01427, 2015/00357, 2020/00920, 2020/00895 nolu tasarım tescillerinin sahibi olduğunu, davacının kendine ait “...” ve “...” katalogları ile davalı tarafın piyasaya sunmuş olduğu kataloglar karşılaştırmalı olarak incelediğinde davalı tarafın, davacının kendisinin tasarladığı ve tescilli olan ürünlerini birebir kopyalamış ve bazı ürünlerinin ise çok benzer bir şekilde tasarlayarak piyasaya sürmüş olduğunu,

davalı tarafın bu tutumunun davacının tasarım hakkına açıkça tecavüz oluşturmakta olduğunu ileri sürerek davalının, davacının tescilli tasarım ürünlerine yönelik tasarım hakkına tecavüzün ve haksız rekabetin tespitini; tecavüz fiilleri ve işlemlerinin durdurulmasını, tecavüzün ve haksız rekabetin giderilmesini, tüm bu taleplerin sonuçlarını doğurması amacıyla tecavüz unsuru teşkil eden ürünlerin ve unsurların bulundukları yerde el konulmasını ve bunların saklanması amacıyla ihtiyati tedbir kararı verilmesini ve uygulanmasını fazlaya ilişkin tüm hak ve alacaklarının saklı tutularak,

10.000-TL maddi ve 100.000-TL manevi tazminat talep ve dava etmiştir.

İzmir FSHHM’de açmış oldukları 2020/33 Esas sayılı dosyasında uyuşmazlık konusunun davalı tarafından davacının tescilli marka adlarına benzer bir marka adı kullanması sebebiyle “marka hakkına tecavüze” ilişkin olduğunu, iki şirketin logolarında bir benzerlik olduğuna ilişkin hususlara değinilmiş ve bu sebeple marka hakkına tecavüzün olduğu belirtilmiş olduğunu, 2020/79 Esas sayılı dava dosyasında ise uyuşmazlık konusunun davacının tescilli tasarımı olan ürünlerinin davalı tarafından birebir kopyalanmış olması ve davalının bazı ürünleri ise çok benzer bir şekilde tasarlayarak piyasaya sürmesi olduğunu,

huzurdaki davada “tasarım hakkına tecavüze” ilişkin taleplerinin olduğunu belirterek, iki dava arasında konuların birbirinden çok farklı olduğunu, birleştirilmesini kabul etmediklerini belirtmiştir.

CEVAP

Davalı vekili, İzmir Fikri ve Sınai Haklar Mahkemesi'nin 2020/33 Esas sayılı dosyasında da birebir davanın mevcut olduğunu, dava konusu, öne sürülen iddia ve talepler ile dayanılan hukuki sebepler ile delillerin aynı olduğunu, davacı tarafça aynı davanın iki kez açılmış olduğunu, Ticaret Mahkemesinde görülmesi gerektiğini görevsizlik kararı verilmesi gerektiğini, müvekkilinin "..." adlı ürün kataloğunda bulunan davetiyeler ile davacının "..." ve "..." kataloğundaki ürünleri arasında, haksız rekabet teşkil edecek veya ürünlerin karıştırılmasına mahal verecek ölçüde benzerlik bulunmamakta olduğunu,

davalının davacı tarafından tescil ettirilmiş bulunan tasarımları ürünlerinde kullanmamış olduğunu, davacının davetiye zarflarının boyutları, zarf kapakları ve davetiyelerin zarfa giriş çıkış tarzı gibi hususlara dayanarak hak talebinde bulunmasının dürüstlük kuralına aykırı olduğunu, tasarım hakkının sınırlarının aşırı biçimde genişletilmesi ve dolayısıyla ticaret özgürlüğünün zedelenmesi anlamına geldiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İLK DERECE MAHKEMESİ KARARININ ÖZETİ

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, 2020/00920, 2020/00895 sayılı tasarımların davalı tarafın davacının sunduğu dilekçede karşılık geldiğini beyan ettiği ürün kodlarıyla yapılan karşılaştırmasında ayırt edilemeyecek kadar benzemediğini veya aralarında ayniyet bulunmadığı anlaşılarak davacının davasının reddine karar verilmiştir. Karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

İSTİNAF NEDENLERİ

Davacı vekili, davaya konu ürünlerin davacı şirket adına tescilli ve kullanım haklarının davacıya ait olduğunu, davalının tasarımlarını birebir kopyalamış ve çok benzer şekilde tasarlayarak piyasaya sürdüğünü, hükme esas alınan bilirkişi raporunun çelişki içermekte olduğunu, mahkemece rapora itirazların değerlendirlimeden hüküm kurulduğunu, davacıya ait tescilli ürünlerin birebir benzerlerinin hukuka aykırı bir biçimde kullanılıp satışının yapıldığı mahkemeye sunulan delillerce sabit olduğunu, ilk derece mahkemesinin dava dosyasında sundukları delilleri adeta görmezden geldiğini istinaf nedenleri olarak ileri sürmekle kararın kaldırılmasını istemiştir.

GEREKÇE

Dava, tasarım hakkına tecavüzün tespiti, tecavüz fiilleri ve işlemlerinin durdurulması ve önlenmesi ile maddi ve manevi tazminat istemine ilişkin olup, ilk derece mahkemesince yukarıda yazılı gerekçeyle davanın reddine karar verilmiştir. Dairemizce HMK'nun 355. maddesi uyarınca istinaf nedenleriyle ve resen kamu düzenine ilişkin sebeplerle sınırlı olarak istinaf incelemesi yapılmıştır. Mahkemece aldırılan bilirkişi raporu doğrultusunda, davacı tasarımlarının davalı tasarımlarıyla karşılaştırmasında, tasarımlar arasında ayırt edilemeyecek kadar benzerlik ve ayniyet bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, mahkemece toplanan delillerin takdirinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olmasına, aldırılan bilirkişi raporlarıyla dava konusu tasarımlar arasında ayırt edilemeyecek kadar benzerlik ve ayniyet bulunmadığının tespit edilmiş olmasına, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin doğru nitelendirilmesine,

hükmün dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddî delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b.1 maddesi gereğince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi gerekmiştir.