İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi E.2023/2407 K.2025/1027

İzmir 6. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2022/882 Esas 2023/662 Karar sayılı dosyasından verilen 11/09/2023 tarihli kararının, istinaf başvurusu yoluyla incelenmesinin istenilmesi üzerine, dairemize gönderilen dosya incelendi, dosya içeriğine göre incelemenin duruşmasız olarak yapılması uygun görülmekle, gereği konuşulup düşünüldü.

Dava, elektrik borcunun tahsili için başlatılan icra takibine yapılan itirazın iptali istemine ilişkin olup ilk derece mahkemesince davanın kısmen kabulüne, İzmir 10.İcra Müdürlüğünün 2022/8991 Esas sayılı takip dosyasında davalı tarafından takibe yapılan itirazın iptali ile 81.220,56 TL alacak üzerinden takibin devamına, fazlaya dair talebin reddine, davalı tarafından yapılan itirazın haksız ve alacağın likit olduğu kabul edildiğinden hüküm altına alınan 81.220,56 TL alacak üzerinden hesaplanacak %20 icra-inkar tazminatının davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiştir.

6100 Sayılı Hukuk Muhakameleri Kanunu'nun 341. maddesi uyarınca ilk derece mahkemeleri tarafından verilen miktar veya değeri 1.500,00 TL'yi geçmeyen malvarlığına ilişkin kararlar kesin olup, anılan miktar aynı yasanın Ek. 1. maddesi uyarınca 01.01.2023 tarihi itibariyle 17.830,00 TL'dir. Alacağın bir kısmının dava edilmiş olması durumunda kesinlik sınırı alacağın tamamına göre belirlenir. Alacağın tamamının dava edilmiş olması durumunda, kararda asıl talebin kabul edilmeyen bölümünü geçmeyen taraf, istinaf yoluna başvuramaz.

Eldeki davada elektrik borcunun tahsili için davalı aleyhine başlatılan icra takibine yapılan itirazın iptali istenmiş olup, takip çıkış miktarı ve harca esas değer 82.632,14 TL dir. Mahkemece 11.09.2023 tarihinde 81.220,56 TL alacak üzerinden davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Davacı vekilince reddine karar verilen gecikme zammı miktarına ilişkin istinaf yasa yoluna başvurulmuştur. Mahkemece reddedilen miktar 1.411,58 TL olup rededilen miktarın karar tarihi itibariyle yukarıda anılan Kanun hükmü uyarınca istinaf sınırının altında kaldığı anlaşıldığından istinafı kabil olmayıp, davacı vekilinin istinaf dilekçesinin bu nedenle kesinlikten reddine karar verilmesi gerekmiş, aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur.