İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi E.2021/1657 K.2024/600

İzmir 2. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 22/12/2020 tarih ve 2016/515 Esas, 2020/787 Karar sayılı kararının, istinaf başvurusu yoluyla incelenmesinin davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, dairemize gönderilen dosya incelendi, dosya içeriğine göre incelemenin duruşmasız olarak yapılması uygun görülmekle, gereği konuşulup düşünüldü.

İDDİA VE İSTEK

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle.

"Davacı şirkete ait ... plakalı aracın 27/10/2015 tarihinde yaptığı tek taraflı kaza nedeniyle hasar gördüğü, tamir için davalı şirkete teslim edildiği, davalının önce tamir bedeli olarak 86.000 TL ve tamir süresi olarak 20 gün bildirdiği halde hasar bedelini 160.000 TL'ye yükseltip tamir süresini de 25/02/2016 tarihine kadar uzattığı, bu tarihte aracı teslim ettiğinde istendiği halde garanti belgesi vermediği, yapılan onarımda birçok ayıplı imalat bulunduğu, ayrıca aracın geç teslim edildiği, geç teslimden kaynaklı ticari kazanç kaybı olduğu, ayıplardan dolayı da zarara uğrandığı" iddiası ile, (HMK.107.) belirsiz alacak olarak,

gecikme nedeniyle uğranan kazanç kaybının tespitine ve fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak üzere şimdilik 10.000 TL tazminatın 17/03/2016 tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte tahsiline, (HMK.107.) belirsiz alacak olarak, araçtaki ayıplı imalat nedeniyle uğranan zararın tespitine ve fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak üzere şimdilik 500 TL tazminatın 17/03/2016 tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.

SAVUNMA

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; "Kazanç kaybı konusu belirlenebilir olduğu halde belirsiz alacak davası açılmasının usule uygun olmadığı, onarımda ayıplı imalat ve gecikme olmadığı" savunması ile davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk derece mahkemesinin 22/12/2020 tarih ve 2016/515 Esas, 2020/787 Karar sayılı kararında özetle; "Dava konusu aracın ayıplı imalat giderim bedelinin kazanç kaybının ticari defterlerden belirlenemediği, bilirkişi incelemesi ile tespit edilen günlük 250 TL'nin geçerli olduğu, aracın davalıda kaldığı 68 günden 4 günlük tamir süresi çıkarılınca 64 gün olup, 250 TL'den 16.000 TL kazanç kaybı 1.250 TL ayıp bedeli olduğu" gerekçesi ile istek dahilinde davanın kabulüne karar verilmiştir.

İSTİNAF NEDENLERİ

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle: "Ayıp bedeli ve kazanç kaybı ile ilgili tespitlerin yetersiz, çelişkili hakkaniyete uygun olmayan bir şekilde düşük olduğunu" ifade ederek, mahkeme kararının ortadan kaldırılmasına karar verilmesini istemiştir.

DEĞERLENDİRME

İstinaf kanun yolu başvurusuna konu edilen karar hakkında HMK'nın 355.maddesi gereğince, istinaf dilekçesinde belirtilen nedenler ve kamu düzenine ilişkin aykırılık bulunup bulunmadığı yönü gözetilerek yapılan inceleme sonucunda aşağıdaki değerlendirmeler yapılmıştır: Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan tazminat isteğine ilişkindir.

Taraflar arasında "davacı şirkete ait aracın davalı yüklenici tarafından onarımı" konusunda sözlü eser sözleşmesi bulunduğu, bu sözleşme çerçevesinde.

27/10/2015 tarihindeki kaza nedeniyle hasarlanan aracın bu tarihte onarım için davalı şirketin onarım servisine teslim edildiği, onarım işleminin başlaması için ekspertiz onayının 14/11/2015 tarihinde geldiği, bu tarihten itibaren onarılan aracın 20/02/2016 tarihinde davacıya teslime hazır hale getirildiği ve gerekli bildirimin yapıldığı, onarım bedelinin toplam 165.200 TL olup her ikisi de ticaret şirketi olan tarafların yasal ticari defterlerinde kayıtlı olduğu,

buna ilişkin davalının düzenlediği faturaya karşı davacı da iade faturası düzenleyerek faturaya yasal 8 günlük süre içinde itiraz etmiş ise de bu meblağın ödendiği tarafların kabulünde olup bu konuda uyuşmazlık bulunmadığı, taraf beyanları ile yargılama sırasında alınan bilirkişi raporlarından anlaşılmaktadır.

Davacı taraf "ayıplı imalattan kaynaklanan zararı ve makul süreyi aşan onarım nedeniyle kazanç kaybı olduğunu" iddia etmekte, davalı taraf ise söz konusu iddiaları inkar etmektedir. Uyuşmazlık; "davalı tarafından onarılan davacı aracında ayıplı imalat olup olmadığı, varsa buna ilişkin zarar miktarı, yurt dışı navlun hizmetlerinde kullanıldığı iddia edilen çekici niteliğindeki aracın makul süreyi aşan onarımı nedeniyle ticari kazanç kaybı olup olmadığı, varsa miktarı" hakkındadır.

İlk derece mahkemesince yargılama sırasında 2 defa keşif yapılarak; birinci keşfe istinaden 31/08/2016 tarihli kök rapor ve 28/03/2017 tarihli ek raporun (tek bilirkişiden), ikinci keşfe istinaden 28/02/2019 tarihli kök ve 07/01/2019 tarihli ek bilirkişi kurulu raporlarının, son olarak da hükme esas alınan 28/01/2020 tarihli kurul raporunun alındığı, hükme esas raporda;

"aracın onarımda 14/11/2015 ile 20/02/2016 tarihleri arasında 98 gün onarımda kaldığının, ancak aracın niteliğine ve hasar durumuna göre makul onarım süresi 30 gün olup fazladan 68 gün kaldığının, aracın yurt dışına çıkışına ilişkin belge olmayıp incelenen ticari defterlerden de kazanç kaybının tespit edilemeyeceğinin, günlük kazanç kaybının rayice göre 250 TL olabileceğinin, ayıplı imalat bedelinin ise 1.250 TL olduğunun" belirlendiği, bu rapor ile önceki tüm raporlar arasında gerek makul onarım süresi, gerekse ayıplı imalat bedeli ile ilgili çelişkiler olduğu ve bu çelişkilerin giderilmediği anlaşılmaktadır.

Buna göre denetime ve hüküm kurulmaya elverişli olmayan bilirkişi raporu esas alınmak suretiyle yazılı olduğu şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Bu durumda mahkemece yapılması gereken iş:

Daha önce görevlendirilmeyen 2 makine mühendisi ve 1 mali müşavir bilirkişiden oluşturulacak bilirkişi kurulu görevlendirilmek suretiyle, dosyada bulunan tüm belgeler, emsal kazanç faturaları ve yasal ticari defterler ile önceki tüm raporların incelenmesi sağlanarak, raporlar arasındaki çelişkiler de giderilecek şekilde "ayıplı imalat bedeli ile makul onarım süresini aşan süredeki mahrum kalınan kazanç miktarının belirlenmesi" hakkında, denetime elverişli rapor düzenlettirilmesi ve oluşacak sonuç doğrultusunda karar verilmesi olmalıdır.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı vekili istinaf kanun yoluna başvurusunun kabulü ile, ilk derece mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nın 353/(1)/a-6. Maddesi gereğince kaldırılmasına karar verilerek aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur.