Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2009/6470 K.2010/2674

...'u kasten öldürmekten, ...'i de yaralamaya teşebbüsten sanık ..., işbu öldürme suçuna yardımdan sanık ...'ın yapılan yargılanmaları sonunda: Hükümlülüklerine ilişkin (...) İkinci Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 30.12.2008 gün ve 94/457 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanıklar müdafii tarafından istenilmiş, sanık ... müdafii duruşma da talep etmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: sanık ... hakkında duruşmalı, diğer sanığın temyizi veçhile incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Sanık ...’nın mağdur ...’u “kasten yaralama suçu yönünden verilen adli para cezası, CMUK’nın 305. maddesi uyarınca miktarı itibariyle kesin nitelikte olup temyiz kabiliyeti bulunmadığından, sanık müdafiinin bu suça yönelen temyiz isteminin CMUK’nın 317. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

2- Dosya kapsamına göre, sanık ...’nın arkadaşları ile birlikte olaydan bir gün önce maktul ...’in işletmeciliğini yaptığı lokale gelerek alkol aldığı, etrafa rahatsızlık vermeleri üzerine diğer işletmeci tanık ... tarafından lokalden çıkarıldıkları, ertesi gün bu olayı diğer sanık ...’a anlattığı, lokalden kendisini çıkaranlara bunu yanlarına bırakmayacağını söylediği, akşam saatlerinde temin ettiği tüfeği çarşafa sarıp, ...’la birlikte taksiye binerek lokalin önüne geldikleri, her iki sanığın da taksiden indikleri, kısa bir süre sonra ...’nın geri dönerek takside beklemeye başladığı,

...’ın da ...’dan aldığı tüfekle lokalin penceresinden içeri doğru ateş ettiği, açılan ateş sonucu maktulün kafasına aldığı isabetle öldüğü, sanıkların geldikleri taksiyle birlikte suç yerinden kaçtıkları olayda,

Sanıkların suç işleme kararını birlikte aldıkları, fiil üzerinde hakimiyet kurarak eylemi birlikte gerçekleştirdikleri anlaşılmakla, mahkemenin TCK’nun 37. maddesi uyarınca sanık ...’ı fail olarak sorumlu tutup cezalandırmasında bir isabetsizlik görülmemiş, tebliğnamenin, sanık ...’nın TCK’nun 38. maddesi gereğince azmettiren olarak cezalandırılması gerektiğine ilişkin bozma öneren düşüncesine iştirak edilmemiştir.

3- Sanık ...’ın tekerrür uygulamasında daha ağır cezayı içeren ... 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.06.2001 gün ve 1160/271 sayılı ilamına göre, 765 Sayılı TCK’nın 456/2, 457/1, 51/1, 59. maddeleri uyarınca 2 yıl 8 ay hapis cezasına mahkum olup, mahkumiyet kararı 24.03.2003 tarihinde kesinleşen ve 03.04.2005 tarihinde yerine getirilen sanık hakkındaki ilamı tekerrüre esas olduğu halde, yazılı biçimde daha az cezayı içeren ilamın tekerrüre esas alınması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

4- Sanıklar ... ve ...’ın “kasten öldürme” suçları yönünden,

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklar ... ve ...’ın “kasten öldürme” suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçlarının niteliği tayin, cezaya azaltıcı takdiri indirim nedenlerinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde, eleştiri nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ... müdafiinin temyiz dilekçesinde ve duruşmalı incelemede sübuta, suç vasfına, takdiri indirim nedenin bulunduğuna, sanık ... müdafiinin suç vasfına, eksik incelemeye yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle, resen de temyize tabi hükümlerin, kısmen tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 20.04.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.

20.04.2010 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı ...'ın huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Avukat ...’ın yokluğunda 22.04.2010 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.