KÜNYE
1. Ceza Dairesi 2009/8940 E., 2013/770 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 31 Ocak 2013
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
Karar Metni
307 kelime·2 dk okuma
1-Sanık ... hakkında Kasten Yaralama suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;
CMK.nun 231/5.maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kurulan hüküm, 5271 sayılı CMK.nun 231/12. maddesi uyarınca itiraz yasa yoluna tabi olduğundan gereğinin itiraz mercii tarafından yerine getirilmesi için inceleme dışı bırakılmıştır.
2-Sanık ... hakkında Nitelikli Kasten Yaralama suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;
a)Hükümde, 5237 sayılı TCK.nun 86/1.maddesi uyarınca tayin edilen 1 yıl hapis cezasının aynı kanunun 86/3-e maddesi uyarınca yarı oranında artırım uygulanmak suretiyle 1 yıl 6 ay, 87/1-d maddesi uyarınca bir kat artırım uygulanarak 2 yıl 12 ay olarak belirlendikten sonra, 87/1-son maddesi uyarınca 5 yıl hapis cezasına hükmolunması gerekirken, denetime olanak vermeyecek şekilde doğrudan 5 yıl hapis cezası olarak belirlenmesi, sonuç cezanın doğru olması sebebiyle bozma nedeni yapılmamıştır.
b)Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı
gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri ve düzeltme nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin sübuta, tahrikin varlığına, uygulanan arttırım maddelerine vesaireye, katılanlar vekilinin suç vasfına yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile;
5237 sayılı TCK.nun 53/3 fıkrası uyarınca aynı maddenin 1-c bendinde yer alan sanığın "kendi alt soyunun üzerindeki" velayet, vesayet ve kayyımlık haklarından koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,
Yasaya aykırı olup, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak;
Yargıtay 1. Ceza Dairesi, E. 2009/8940, K. 2013/770, 31 Ocak 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama