Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2009/9302 K.2010/2204

R.. G.. ile S.. D..'i bıçakla yaralamaktan sanık E.. Ü..'ın yapılan yargılanması sonunda: Hükümlülüğüne ilişkin (İSTANBUL) İkinci Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 25.12.2008 gün ve 216/447 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.12.2006 gün ve 317-319 sayılı kararına göre, mahkemece suçların yaralama olarak kabul edilmesi ve kabul edilen bu niteliğe göre uygulanan 765 sayılı TCK. 456/2 maddesindeki cezanın alt sınırı dikkate alındığında, zorunlu müdafii ataması koşulları oluşmadığından, zorunlu müdafiin yokluğunda karar verilmesinde isabetsizlik görülmemiş ve tebliğnamenin bozma düşüncesi benimsenmemiştir.

2- Sanığın adli sicil kaydının incelenmesinden tekerrüre esas sabıkası bulunduğunun anlaşılması karşısında, 765 sayılı TCK.nun 81/1 maddesi uyarınca tekerrür hükümlerinin uygulanmaması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

3- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdir ve tahrike ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde eleştiri nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin mahkemenin cezalandırma cihetine giderken alt sınırdan uzaklaştığına vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanığa yüklenen suçlara ilişkin maddelerdeki cezaların nev'i ve miktarına göre, 23.08.2002 olan suç tarihinden temyiz incelemesi tarihine kadar 765 sayılı