Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2010/3919 K.2013/3029

1-Mağdur ...'in beyanlarından, diğer mağdur ...'in olay anında yanlarında bulunduğunun anlaşıldığı gibi olayın üzerinden yaklaşık dört yıl geçtiği dikkate alındığında, her iki mağdurun yanyana olup olmadığının tespiti amacıyla keşif yapılması sonuca etkili olmayacağından, tebliğnamede bu hususa yönelen bozma düşüncesi benimsenmemiştir.

2.a-Sanık hakkında kasten yaralamaya teşebbüs suçundan kurulan hükümde, 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinin uygulanmasına karar verilmemiş ise de, bu hususun infaz aşamasında dikkate alınması mümkün görülmüştür.

b-Sanık ... hakkında mağdur ...'e karşı kurulan hükümde, sanığın tabanca ile ateş ederek ...'i yaralamaya teşebbüs ettiğinin anlaşılması karşısında eylemine uyan TCK.nun 86/2-3-e,35,29,62. maddeleri gereğince cezalandırılması yerine, aynı Kanunun 86/2,35,29,62. maddeleri ile uygulama yapılarak eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

3-Toplanan deliller karar yerinde incelenip,sanık ...'in mağdur ...'i kasten yaralamaya teşebbüs, mağdur ...'i kasten yaralama ve 6136 sayılı Yasaya aykırılık

suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, tahrike ve takdire ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde eleştiri ve düzeltme nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ve müdafiinin suç niteliğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, CMUK.nun 322. maddesinin tanıdığı yetkiye dayanılarak.