KÜNYE
1. Ceza Dairesi 2010/5233 E., 2013/2383 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 21 Mart 2013
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Suç
- Kasten yaralama, kasten yaralamaya teşebbüs
- Hüküm
- 1)Sanık ... hakkında, değişen suç vasfına göre kasten yaralama suçu nedeniyle; TCK.nun 86/2, 86/3-a, 29/1, 62/1, 53/1-2-3, 58/1-6 madde ve fıkraları gereğince 3 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına.
Karar Metni
234 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
2)Sanık ...: a)Sanığın, ...'a yönelik göre kasten yaralama suçu nedeniyle; TCK.nun 86/2, 86/3-a-e, 35/2 29/1, 62/1, 53/1-2-3, 58/1-6 madde ve fıkraları gereğince 1 ay 25 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına. b)Sanığın, ... ...'a yönelik kasten yaralama suçu bakımından; şikayetten vazgeçme nedeniyle; CMK.nun 223/8 madde ve fıkrası gereğince davanın düşürülmesine.
TÜRK MİLLETİ ADINA
1-Mağdur-sanık ... vekilinin yüzüne karşı 20/11/2009 tarihinde tefhim olunan hükme yönelik olarak, mağdur-sanık ...'in yasal süreden sonra 01.02.2010 tarihinde yapmış olduğu temyiz isteminin CMUK.nun 310-317. maddeleri uyarınca reddine karar verilmiştir.
2-Mağdur-sanık ...'nın, mağdur ...'yı kasten yaralama suçundan şikayetten vazgeçme nedeniyle hakkında verilen düşme kararına ilişkin gerekçeye yönelik olmayan temyizinde hukuki menfaat bulunmadığından, bu suça yönelik temyiz isteminin CMUK.nun 317.maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.
3-Toplanan deliller karar yerinde incelenip, mağdur-sanık ...'nın mağdur-sanık ...'i kasten yaralamaya teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçun niteliği tayin, tahrike ve takdire ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin niteliği ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde isabetsizlik görülmemiş olduğundan, mağdur-sanık ...'nın sübuta, lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 21/03/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay 1. Ceza Dairesi, E. 2010/5233, K. 2013/2383, 21 Mart 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama