Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2011/2233 K.2012/313

1-TCK.nun 57/1 maddesindeki koruma ve tedavi amaçlı akıl hastalarına özgü güvenlik tedbirleri esas hakkındaki hüküm ile uygulanabileceğinden 10.12.2009 tarihinden itibaren uygulanması yasaya aykırı ise de telafisi mümkün görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır. 2-Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın kasten öldürme suçunun sübutunun kabulünde isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Sanık hakkında düzenlenen Manisa Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinin 25.05.2009 tarih 8773 sayılı raporunda, "Sanığın 'reaktif depresyon' denilen akıl hastalığının bulunduğu ancak işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayabileciği ve davranışlarını yönlendirme yeteneğini azaltacak nitelikte bulunmadığından cezai ehliyetinin tam olduğu"nun belirtildiği.

Adli Tıp Kurumu Gözlem ihtisas Dairesi tarafından yapılan muayene ve müşahade sonucu düzenlenen 18.09.2009 tarihli 794 sayılı ve Adli Tıp Kurumu 4..İhtisas Kurulu'nun 30.10.2009 tarihli ve 3664/4110 sayılı raporlarında ise sanığın "cezai sorumluluğunu müessir ve kişide irade, şuur ve hareket serbestisini ortadan kaldıracak mahiyet ve derecede olan 'hezeyanlı bozukluk' denilen akıl hastalığı saptandığının ve ceza ehliyetinin olmadığının" belirtildiği anlaşılmakla; raporlar arasındaki çelişkinin giderilebilmesi amacıyla, sanığın, dava dosyası ve tüm tedavi evrakı ile birlikte Adli Tıp Kurumu Genel Kurulu'na sevk edilerek,

Adli Tıp Genel Kurulunda muayenesi yapıldıktan sonra suçu işlediği sırada ve şimdiki hali itibariyle akli durumu ve ceza ehliyeti ile ilgili olarak TCK.nun 32/1-2. maddesi kapsamında rapor aldırılması, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde eksik inceleme sonucu hüküm kurulması;