Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2012/1217 K.2014/1904

1-Sanık Emre hakkında kurulan ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen hüküm yönünden;

Sözkonusu hüküm, temyize tabi olmayıp, 5271 sayılı CMK.nun 231/12.maddesi uyarınca itiraza tabi olduğu, sanık müdafii ve katılan vekilince yapılan itirazların da merciince reddine karar verildiği, itiraz mercii tarafından verilen kararların ise kesin nitelikte olduğu, sanık müdafii ve katılan vekilinin mercii kararına karşı ayrıca bir taleplerinin de bulunmadığı dikkate alındığında, sanık Emre hakkındaki, mahkeme ve itiraz mercii tarafından verilen hükümler temyiz kapsamına dahil edilmemiş olup, bu nedenle hükmün onanmasını isteyen tebliğnamedeki görüş benimsenmemiştir.

2-Temyiz kapsamına göre; sanık Hüseyin'in katılan Mustafa'yı kasten yaralamaya teşebbüs suçundan kurulan hükme hasren yapılan incelemede;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, takdire ilişkin cezayı azaltıcı nedenin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin meşru savunmaya vesaireye; katılan vekillerinin suç vasfının tasarlama olduğuna vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanığın, otomobili ile gittiği sırada, karşıdan traktörü ile gelen ve aralarında husumet olan katılanı görünce, aracından inerek yakın mesafeden, tabanca ile hedef gözetmeden birkaç el ateş ettiği, katılanın isabet almadığı, ancak traktörün arka tekerleğinin jantının isabet aldığı olayda;

a-Sanığın etkili silahla, yakın mesafeden ve hedef gözetmeden ateş etmesi eyleminde, sanığın tehdit kastıyla hareket ettiğinin kabulü ile tehdit suçundan cezalandırılması gerektiği halde, suç vasfında hataya düşülerek yazılı şekilde kasten yaralamaya teşebbüs suçundan hüküm kurulması,

b-Taraflar arasında husumet bulunduğu, Zira, Aliağa Sulh Ceza Mahkemesi'nin 18.01.2011 gün, 2010/388 Esas ve 2011/23 Karar sayılı ilamına da konu olan 20.04.2010 tarihli olay nedeniyle, sanık Hüseyin'in katılan Mustafa'yı tehdit ve hakaret; katılan Mustafa'nın da sanık Hüseyin'i kasten yaralama suçundan yargılanıp ceza aldıkları anlaşılmakla, sanığın sübut bulan tehdit suçunu da bu nedenlerle işlediğinin kabulü ile sanık lehine TCK.nun 29. maddesinin asgari oranda uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,