Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2012/4571 K.2014/1237

2- Mağdur ...'u kasten yaralama suçundan TCK.nun 86/2, 86/3-e, 62, 52/2. Maddeleri uyarınca neticeten 3.000.TL adli para cezası ile cezalandırılmasına.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Dosya içeriğine ve gösterilen gerekçeye göre, sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasına yönelik bir tereddüt bulunmadığından, haksız tahrik açısından kabul edilen oluş yeterli görülmüş tebliğnamedeki bozma düşüncesi benimsenmemiştir. 2- Sanığın mağdur...'a yönelik kasten yaralama suçundan kurulan hüküm, cezanın tür ve miktarı itibariyle kesin olduğu, temyizin suç vasfına yönelik olmadığı anlaşılmakla, sanık müdafiinin bu hükme yönelik temyiz talebinin CMUK.nun 317. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

3- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık...'in mağdur ...'a yönelik kasten yaralama suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde düzeltme nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin suçun sübutuna yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle;

sanık hakkında hapis cezasının kanuni sonucu olarak “belirli haklardan yoksun bırakılma” hükmünün uygulanması sırasında, TCK’nın 53/1-c maddesi uyarınca, “velayet hakkından; vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan” yoksunluğun, sanığın sadece kendi alt soyu bakımından koşullu salıverme tarihine kadar süreceğine, alt soyu olmayanlar yönünden ise cezanın infazına kadar devam edeceğine karar verilmesi gerekirken; yazılı şekilde, alt soy ayrımı yapmadan belirtilen hakları kullanmaktan koşullu salıverme tarihine kadar yoksun bırakılmasına karar verildiği görülmekle, CMUK’nın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak,