Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2012/6195 K.2014/1416

1-TC.

Anayasası'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi uyarınca, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 13. maddesine dayanılarak hazırlanan Ceza Muhakemesi Gereğince Müdafii ve Vekillerinin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu müdafii ücretlerinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği ve bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı,

bu nedenle mahkemenin zorunlu müdafii ücretinin sanıktan tahsiline karar vermemesinde bir isabetsizlik bulunmadığından, tebliğnamenin tahsil edilmesi gerektiğine yönelen ve eleştiri öneren düşüncesi benimsenmemiştir.

2- Oluşa ve dosya içeriğine göre; sanığın hareketli kavga ortamında bıçakla bir kez vurarak sol göğüs alt bölgesine isabetle hemotoraks ve dalakta laserasyon meydana getirecek ve yaşamını tehlikeye sokacak nitelikte yaraladığı olayda; kullanılan aletin özelliği ve darbenin şiddeti nazara alındığında 1-3 yıl aralığında hapis cezası öngören ve kasten yaralama suçunu düzenleyen TCK’nın 86/1. Maddesinin uygulaması sırasında, aynı kanunun 61.

maddesi gözetilmek suretiyle üst sınırdan bir temel ceza yerine temel cezanın yazılı şekilde 1 yıl hapis olarak belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini; aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.