Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2013/2355 K.2013/4791

Adli ara verme nedeniyle 5271 sayılı CMK.nun 331/3 maddesi gereğince yetkili Nöbetçi Ceza Kurulunca incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-Sanık ... hakkında küçük mağdur ...'yı kasten öldürme suçuna teşebbüsten kurulan hüküm yönünden;

a-Oluşa ve dosya içeriğine göre; sanık ...'nin, olay tarihinde mağdur ...'yı göğüs ve sırt bölgelerinden en az iki tanesi toraksa nafiz olacak, sol akciğerde laserasyona, hemotoraksa, interkostal arterlerde kesiye ve üç tanesi ayrı ayrı hayati tehlike geçirmesine neden olacak şekilde toplam beş bıçak darbesiyle yaraladığı olayda, tehlike ve zararın ağırlığı birlikte dikkate alınarak 5237 sayılı Yasanın 13 yıldan 20 yıla kadar hapis cezası öngören 35. maddesinin uygulanması sırasında alt ve üst sınırlar arasında daha makul bir ceza yerine, 15 yıl hapis cezasına hükmedilmek suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından,

b-Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 10/02/2004 gün ve 2003/296 esas ve 2004/27 sayılı kararı uyarınca; kısa kararda yargılama giderinin sanıktan tahsiline karar verildiği, miktar ve dökümün ise gerekçeli kararda belirtilmek suretiyle eksikliğin giderildiği anlaşıldığından,

Bozma nedeni yapılmamıştır.

2-Sanık ... hakkında küçük mağdur ...'yı kasten öldürme suçuna teşebbüsten kurulan mahkumiyet hükümünün incelenmesinde;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri ve düzeltme nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin yetersiz gerekçeye, haksız tahrikin varlığına yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle,

sanık hakkında kurulan hükümde sanığın belli haklardan yoksun bırakılmasına dair uygulama yapılırken TCK.nun 53/1-c maddesindeki hakları kullanmaktan aynı Yasanın 53/2. maddesi uyarınca hapis cezasının infazının tamamlanıncaya kadar, velayet, vesayet ve kayyımlık yetkisini kendi altsoyu üzerinde kullanmaktan ise koşullu salıverme tarihine kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gereğinin gözetilmemesi Yasaya aykırı ise de bu husus yeniden yargılama yapmayı gerektirmediğinden, CMUK.nun 322. maddesinin tanıdığı yetkiye dayanılarak.

TCK.nun 53. maddesinin uygulandığı bölümün hüküm fıkrasından çıkartılarak yerine, "sanık hakkında hükmolunan hapis cezasının kanuni sonucu olarak 5237 sayılı TCK.nun 53/1-a,b,c,d,e maddesinde belirtilen hakları kullanmaktan aynı Yasanın 53/2. maddesi uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar, kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından getirilen kısıtlamanın ise 53. maddenin 3. fıkrası uyarınca şartla salıverilme tarihine kadar geçerli olduğunun hüküm fıkrasının mahsus bölümüne eklenmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA),