Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2013/4630 K.2013/7141

Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 12.10.2010 tarih 2010/1-164 esas, 2010/193 karar sayılı kararı gereğince mahkemenin istemi üzerine baro tarafından görevlendirilmiş olan zorunlu müdafiinin yüzüne karşı yapılmış olan 29.05.2012 tarihli tefhim, kendisine zorunlu müdafii atandığından haberdar edilmeyen sanık O.. A.. açısından hukuksal sonuç ifade etmediği gibi, temyiz süresini de başlatmayacağından, sanığın yokluğunda verilen kararı öğrenerek 08.08.2012 tarihli temyiz dilekçesinin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

1- Sanık Osman hakkında mağdurlar Rüstem ve Yeter’e yönelik mala zarar verme suçundan verilen doğrudan adli para cezasına ilişkin mahkumiyet kararı, 31/03/2011 tarihli 6217 sayılı Kanunun 26. maddesi ile 5320 sayılı Yasaya eklenen geçici 2. madde gereğince hüküm tarihi itibari ile kesin nitelikte olup temyizi mümkün olmadığından, sanık Osman'ın bu suçun vasfına yönelik olmayan temyiz talebinin CMUK.nun 317. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

2- Sanık Osman hakkında mağdur Serdal'ı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hüküm yönünden;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık Osman'ın eksik soruşturmaya, sübuta yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanığın eylemini, suç tarihinde 35 yaşında olup, evli ve iki çocuk sahibi bulunan mağdur Serdal'ın, rızaen de olsa 17 yıl 6 ay 8 günlük olduğu anlaşılan kız kardeşini kaçırıp alıkoyması üzerine işlemiş olduğunun anlaşılması karşısında, sanık lehine asgari düzeyde haksız tahrik indirimi yapılması gerektiğinin düşünülmemesi,