Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2013/802 K.2013/2517

Sanık ... hakkında mağdur ...'ı silahla yaralamaya teşebbüs ve maktül ...'ı kasten öldürme suçlarından yapılan yargılama sonunda; cezalandırılmasına dair ...

1. Ağır Ceza Mahkemesi'nden verilen 23/05/2011 gün ve 2010/184 E. ve 2011/309 K. sayılı hükmün sanık müdafiinin temyizi üzerine, Dairemizin 16/01/2013 gün ve 2012/5611 E. 2013/183 karar sayılı ilamı ile sanığın maktül ...'a karşı eylemi nedeniyle bozulmasına karar verildiği, Dairemizin kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca " sanığın suç tarihinde 18 yaşından ... maktül ...'ı öldürdüğü ve eyleminin çocuğa karşı öldürme suçunu oluşturduğu sabittir.

Yerel mahkeme tarafından eylem her ne kadar 5237 Sayılı TCK'nun 81/1 maddesi kapsamında kasten insan öldürme olarak kabul edilse de, Yüksek Yargıtay 1. Ceza Dairesi'nin itiraza konu kararında da belirtildiği üzere sanığın eylemi 5237 Sayılı TCK'nun 82/1-e maddesindeki çocuğa karşı öldürme suçuna uymaktadır. Hüküm yalnızca sanık tarafından temyiz edilmiştir. Bu durumda aleyhe bozma yasağı devreye girmektedir.

Dosya kapsamına göre diğer temyiz itirazlarının reddedildiği, eylemin vasıf olarak insan öldürme olduğunda bir ihtilaf bulunmamaktadır.

Ancak, Özel Dairenin sanığın eylemini 5237 Sayılı TCK'nun 82/1-e maddesi kapsamında "nitelikli öldürme" kabul etmesi bir vasıf değişikliği olmayıp, suçun nitelikli halini oluşturduğundan, bozma kararı verilemeyeceği, usul ekonomisi, aleyhe bozma yasağı ve ceza dairelerinin süreklilik arz eden uygulamaları da gözetilerek, bu hususun eleştirilerek hükmün onanması gerektiği" gerekçesiyle itiraz edildiği.

5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 308.maddesinin, 6352 Sayılı Yasanın 99.maddesi ile eklenen 3.fıkrası uyarınca yapılan incelemede;