Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2014/5292 K.2014/6441

2- ...'a yönelik eylemi nedeniyle, TCK.nun 81/1, 35/2, 29/1, 62/1, 53/1, CMK.nun 307/4 maddeleri uyarınca 3 sene 9 ay hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1) Sanık ... hakkında, mağdur ...'yı kasten yaralama suçundan verilen "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karar, 5271 sayılı CMK.nun 231/12.maddesi uyarınca itiraz yoluna tabi olup, temyizi olanaklı olmadığından inceleme dışı bırakılmıştır.

2) Sanığın, meydana gelen kavga sırasında, mağdur ...'in baş, kalça ve göğüs bölgesine bıçakla vurarak, akciğer ve perikardda yaralanmaya hemopnömotoraks nedeniyle yaşamsal tehlikeye neden olacak şekilde mağduru yaraladığı olayda; zararın ağırlığı dikkate alındığında, 5237 sayılı Yasanın 9 ila 15 yıl arasında hapis cezası öngören 35. maddesinin uygulanması sırasında cezanın üst sınıra yakın tayini yerine 9 yıl olarak belirlenmesi, kazanılmış hak nedeniyle sonuç cezaya etkili olmadığından, bozma nedeni yapılmamıştır.

3) Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'ün mağdur

... öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, tahrike ve takdire ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin derecesi ve niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozmaya uyularak verilen hükümde eleştiri ve düzeltme nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin sübuta, suç niteliğine, tahrik nedeniyle daha fazla indirim yapılması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

sanık hakkında kurulan hükümde ceza miktarı yönünden kazanılmış hakka ilişkin uygulama maddesinin CMUK.nun 326/son maddesi yerine henüz yürürlükte bulunmayan, CMK.nun 307/4 maddesi olarak gösterilmesi, 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinin uygulanması sırasında 53/1-c maddesindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından kısıtlılık süresinin belirlenmesinde kendi altsoyu üzerindekiler ile diğer kişiler üzerindekiler arasında bir ayrım yapılmaması ile Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90. maddesi delaleti ile Ülkemizin de taraf olduğu Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6/3-c maddesi uyarınca, ayrıca Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin,

Sözleşmenin anılan maddesinde yer alan ücretsiz müdafii yardımından yararlanma koşullarından "adaletin selaletinin gerektirmesi" kıstası ile ilgili yerleşmiş içtihatları da dikkate alınarak; sanığın, CMK'nun 150/2 maddesi uyarınca kendisine atanan müdafii yardımından ücretsiz olarak faydalanma hakkı bulunduğu halde, müdafii ücretinin yargılama giderleri arasında gösterilmesi yasaya aykırı ise de bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden;

a) CMUK.nun 322. maddesinin tanıdığı yetkiye dayanılarak; ceza miktarı yönünden kazanılmış hakka ilişkin uygulama maddesi olarak gösterilen "5271 sayılı CMK'nun 307/4" ibaresinin hükümden çıkartılarak yerine, "1412 sayılı CMUK'nun 326/son" ibaresinin eklenmesine;

b) Sanık hakkında TCK'nın 53. maddesinin uygulandığı bölümün hüküm fıkrasından çıkartılarak yerine, "sanık hakkında hükmolunan hapis cezasının kanuni sonucu olarak 5237 sayılı TCK’nın 53/l-a,b,c,d,e maddesinde belirtilen hakları kullanmaktan aynı yasanın 53/2. maddesi uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar, kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından getirilen kısıtlamanın ise 53. maddenin 3. fıkrası uyarınca şartla salıverilme tarihine kadar geçerli olduğunun hüküm fıkrasının mahsus bölümüne eklenmesine;

c) Hüküm fıkrasının mahsus bölümünde yer alan, sanık için kovuşturma sırasında 561,00.TL tayin edilen müdafii ücretinin yargılama giderlerinden

çıkartılmasına, sonuç olarak "585,00.TL" olarak belirlenen yargılama giderinin "24,00.TL" olarak değiştirilmesine,