Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2015/1942 K.2015/5327

1)Sanık Turan hakkında mağdurlar Abdulmenaf ve Enver'e yönelik hakaret suçu nedeniyle sanık müdafiinin temyiz talebinin CMUK'un 305. maddesi uyarınca kesinlik sınırından reddine dair mahkemenin 06.01.2014 tarihli ek kararının sanık müdafiine tebliğ edilmesine rağmen tebliğ tarihinden itibaren aynı Kanunun 315/2. maddesinde öngörülen 1 haftalık süre içerisinde söz konusu karara yönelik herhangi bir temyiz talebinde bulunulmamış olması karşısında söz konusu hüküm tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak inceleme dışı bırakılmıştır.

2)Mağdur H. B.'nin 21.11.2012 tarihli celsede sanıklar Abdulmenaf ve Enver'den şikayetçi olmadığını beyan etmesi karşısında; vekilinin katılan sıfatıyla yapmış olduğu temyiz talebinin CMUK'un 317. maddesi uyarınca reddine karar verilmiş; temyiz edenlerin sıfatları ve dilekçelerinin içeriklerine göre temyiz incelemesi, sanıklar Turan ve H. B. hakkında mağdur Abdulmenaf'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs ve mağdur Enver'e yönelik kasten yaralama suçlarından kurulan mahkumiyet hükümleri ile sanıklar Abdulmenaf ve Enver hakkında mağdur Turan'a yönelik kasten yaralama suçlarından şikayet yokluğu nedeniyle kurulan düşme hükümleri ile sınırlı olarak yapılmıştır.

3)Sanıklar Turan ve H. B.hakkında mağdur Abdulmenaf'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs ve mağdur Enver'e yönelik kasten yaralama suçlarından kurulan mahkumiyet hükümleri yönünden;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklar Turan ve H.B.'nin mağdur Abdulmenaf'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçları ile mağdur Enver'e yönelik eylemlerinin sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde mağdur Abdulmenaf'a yönelik suçlarının niteliği tayin, takdire ilişkin cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık Turan ve müdafilerinin sübuta, haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine, sanık H. B. ve müdafinin sübuta, suç niteliğine, haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine, katılan Abdulmenaf'ın vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Oluşa ve dosya içeriğine göre, sanıklar Turan ve H. B.'nin yol verme meselesi nedeniyle tartıştıkları mağdurlar Abdulmenaf ve Enver'e TCK'nun 37. maddesi kapsamında fiil üzerinde ortak hakimiyet kurmak suretiyle ellerinde bulunan bıçaklarla saldırdırmaları üzerine mağdur Abdulmenaf'ın göğüs bölgesinden iki bıçak darbesi ile kalpte üç yerde kesiye neden olacak şekilde, mağdur Enver'in ise batın bögesinden batına nafiz tek bıçak darbesi yaralandıkları, toraksa ve batına nafiz yaralanmaları nedeniyle de mağdurların hayati tehlike geçirdikleri olayda;

A)Sanıklar hakkında mağdur Abdulmenaf'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından kurulan hükümlerde, teşebbüs nedeniyle 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören TCK'nun 35. maddesi ile yapılan uygulamalar sırasında meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlıkları birlikte gözetilerek üst sınıra yakın cezalar tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde 13'er yıl hapis cezalarına hükmolunması suretiyle eksik cezalar tayini,

B)Sanıklar hakkında mağdur Enver'e yönelik kasten yaralama suçlarından kurulan mahkumiyet hükümleri yönünden yapılan incelemede; sanıkların eylem ve

irade birliği içinde hareket etmek suretiyle ellerinde bulunan bıçaklarla mağdurlara doğrudan saldırmaları, kullanılan aletlerin niteliği, darbelerin yöneltildiği vücut bölgeleri ve şiddetleri ile kastın bölünmesini gerektirir bir sebep de bulunmaması karşısında, sanıkların eylemlerine bağlı olarak ortaya çıkan kasıtlarının her iki mağduru da öldürmeye yönelik olduğu gözetilmeden, yazılı şekilde mağdur Abdulmenaf'a yönelik eylemleri nedeniyle kasten öldürmeye teşebbüs suçundan hüküm kurulmasına rağmen mağdur Enver'e yönelik eylemleri nedeniyle kasten yaralama suçlarından hüküm kurulması,

Kabule ve uygulamaya göre de;

Kasten yaralama suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinde, 5237 sayılı TCK'nun 86/1. maddesi ile tayin olunan 1 yıl 6 ay hapis cezası üzerinden aynı Kanunun 86/3-e maddesi ile yapılan 1/2 oranında artırım ile cezanın 1 yıl 15 ay hapis yerine hatalı hesaplama yapılması suretiyle 2 yıl 3 ay hapis olarak belirlenmesi,

C)Adli emanetin 2012/481 sırasında kayıtlı bulunan suçta kullanılan bıçağın sanıklar Turan ve H.B.'ye ait olmadığı, söz konusu bıçağın tanık İ.. B..'un işletmiş olduğu büfeden sanık Turan tarafından sahibinin bilgi ve rızası olmadan alındığı ve olayda kullanıldığı anlaşılmakla, sahibine iadesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde müsaderesine karar verilmesi,

D)Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3- c maddesi uyarınca, 5271 sayılı CMK’'nun 150, 234. ve 239. maddeleri gereğince, sanıklar Turan ve H. B. için baro tarafından görevlendirilen zorunlu müdafii ücretlerinin sanıklardan yargılama gideri olarak tahsiline karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,

4)Sanıklar Abdulmenaf ve Enver hakkında mağdur Turan'a yönelik kasten yaralama suçlarından şikayet yokluğu nedeniyle kurulan düşme hükümleri yönünden yapılan incelemede;

A)5271 sayılı CMK'nun 158/6. maddesinde yer alan “Yürütülen soruşturma sonucunda kovuşturma evresine geçildikten sonra suçun şikayete bağlı olduğunun anlaşılması halinde; mağdur açıkça şikayetten vazgeçmediği takdirde, yargılamaya devam olunur” şeklindeki düzenleme ve mağdur Turan'ın yargılama aşamasında sanıklardan şikayetçi olduğuna ilişkin beyanı karşısında karşısında; haklarında silahla kasten yaralama suçlarından dava açılan ancak yargılama sırasında eylemlerinin şikayete tabi olan ve TCK'nun 86/2. maddesinde düzenlenen kasten yaralama suçları kapsamında kaldığı kabul edilen sanıklar Abdulmenaf ve Enver hakkında mağdur Turan'a yönelik eylemleri nedeniyle şikayet şartı gerçekleşmediğinden bahisle düşme kararı verilemeyeceğinin gözetilmemesi,

B)Sanıklar Abdulmenaf ve Enver'de ele geçen ve adli emanetin 2012/481 sırasında kayıtlı bulunan muştaların taşınmasının ve bulundurulmasının 6136 sayılı

Kanunun 4. ve 15. maddeleri uyarınca yasak olmasına karşın, söz konusu eşyalar hakkında suç duyurusunda bulunulmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde sahiplerine iadesine karar verilmesi,