Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2015/2093 K.2015/5247

1-Sanık hakkında kasten yaralama suçundan doğrudan verilen adli para cezası miktarı itibarıyla kesin nitelikte olup, temyiz kabiliyeti bulunmadığından, müdafiinin suç vasfına da yönelik olmayan temyiz isteminin CMUK'nun 317. maddesi gereğince reddine karar verilmiştir.

2-Toplanan deliller karar yerinde incelenip,sanığın kasten öldürme suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin,takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış,haksız tahrikin varlığı kabul edilmiş,savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş,incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmediğinden,sanık müdafiinin meşru savunmaya,haksız tahrikin derecesine,vesaireye;katılan vekilinin haksız tahik bulunmadığına,vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

a-Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre;sanığın, yanında arkadaşları Seydi ve Uğur ile birlikte alkol aldığı sırada yine aynı bölgede Kamil ve tanık Yusuf ile birlikte alkol almakta olan maktülün olduğu grup arasında önce Seydi ve Yusuf arasında sebebi belirlenemeyen şekilde çıkan ve diğerlerinin de karıştığı kavga sırasında maktül ve arkadaşlarının sanığı yaraladıkları,kaçmasına rağmen bir süre kovaladıkları,sanığın arkadaşı Seydi'ye bakmak için geri geldiğinde tekrar dövmeye başlamaları üzerine,bıçakla vurmak suretiyle maktülü öldürdüğü anlaşılan olayda;maktülden kaynaklanan ve haksız tahrik teşkil eden eylemlerin niteliği nazara alındığında

12 yıldan 18 yıla kadar hapis cezası öngören TCK'nun 29. maddesinin uygulanması sırasında üst sınıra yakın ceza tayini yerine yazılı şekilde 14 yıl hapis cezasına hükmolunması,