Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2015/2628 K.2015/5941

1) Gerekçeli kararın Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 141, 5271 sayılı CMK.nun 34, 230 ve 232. maddelerinde belirtilen nitelikleri taşıması gerektiği, gerekçe bölümünde iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin açıkça gösterilmesi, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, Yargıtay denetimine imkan verecek biçimde ayrı ayrı gösterilmesi ve hangisinin diğerine neden üstün tutulduğu belirtilerek, ulaşılan kanaat ve sanığın suç oluşturduğu sabit görülen fiilinin, nitelendirilmesi suretiyle hüküm kurulmasının icabettiği düşünülmeden, sanığın maktulün kendisine hakaret ettiği yönündeki savunması üzerinde özellikle durulmadan ve bu yönden TCK.nun 29. maddesi tartışılmadan yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

b) Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesi delaleti ile Ülkemizin de taraf olduğu Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi gereğince, ayrıca Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin, Sözleşmenin anılan maddesinde yer alan ücretsiz müdafii yardımından yararlanma koşullarından "adaletin selametinin gerektirmesi" kıstası ile yerleşmiş içtihatları da dikkate alınarak; sanığın 5271 sayılı CMK.nun 150/2-3 maddesi gereğince kendisine atanan zorunlu müdafii yardımından ücretsiz olarak faydalanma hakkı bulunduğu nazara alınmadan bu hususun yargılama giderleri arasında gösterilmesi,

2) TCK.nun 53. maddesi yönünden Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren iptal kararı doğrultusunda sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,