KÜNYE
1. Ceza Dairesi 2016/3056 E., 2018/1201 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 14 Mart 2018
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Suç
- İhmali davranışla olası kastla öldürme, ihmali davranışla kasten öldürme, yardım veya bildirim yükümlülüğünün yerine getirilmemesi
- Hüküm
- 1- Sanık ... hakkında;
Karar Metni
538 kelime·3 dk okuma·1 bölüm
TCK.nun 82/1-d, 83/2-a, 83/3, 21/2, 62. maddeleri uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası. 2- Sanıklar ... ve ... hakkında; TCK.nun 81/1, 83/2-b, 83/3, 21/2, 62. maddeleri uyarınca ayrı ayrı 6 yıl 3 ay hapis cezası. 3- Sanık ... hakkında; Yardım veya bildirim yükümlülüğünün yerine getirilmemesi suçundan TCK.nun 98/2, 62. maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklar ..., ... ve ... hakkında; maktul ...’e yönelik ihmali davranışla kasten öldürme suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç nitelikleri tayin, cezayı azlatıcı nedenlerden takdiri indirimin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilmiş ve reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanıklar ..., ... ve ... müdafiinin;
sanıklar ... ve ...'in TCK'nun 83/2-a madde hükmü kapsamında maktuleye karşı yükümlülükleri ve sorumlulukları bulunmadığına, sanık ... yönünden suç işleme kastı bulunmadığına, taksir ve lehine olan durumların değerlendirilmesi gerektiğine, katılan sanık ... vekilinin; sanıklar ..., ... ve ... hakkında verilen mahkumiyet hükümleri yönünden suç vasfına, ceza miktarına, sanık ... hakkında verilen mahkumiyet hükmünün hukuka aykırı olduğuna, sanık ... hakkında TCK'nun 22/6. madde fıkrasının uygulanması gerektiğine, katılan sanık ... vekilinin;
sanıklar ..., ... ve ... hakkında verilen mahkumiyet hükümleri yönünden suç vasfına, ceza miktarına, sanık ... hakkında verilen mahkumiyet hükmünün hukuka aykırı olduğuna, sanık ... hakkında TCK'nun 22/6. madde fıkrasının uygulanması gerektiğine, Cumhuriyet savcısının; sair temyiz itirazları ile müdahil Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı vekilinin; takdiri indirim nedenlerinin uygulanmasına, suç vasfının nitelikli kasten öldürme olduğuna, katılan ... vekilinin; sanıklar ..., ... ve ... hakkında hükmolunan cezaların yetersiz olduğuna ilişkin ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,
Ancak;
Oluşa ve dosya içeriğine göre;
1) Sanıklar ..., ...ve ... hakkında; maktul ...’e yönelik ihmali davranışla kasten öldürme suçundan kurulan hükümlerde sanıklar hakkında TCK.nun 21/2. maddesinde düzenlenen olası kast indirimi uygulanmış ise de; sanıklar ...,... ve ... hakkında maktul ...’e yönelik eylemlerinin TCK.nun 83. madde de düzenlenen kasten öldürmenin ihmali davranışla işlenmesi suçunu oluşturduğunun kabul edilmesi ve sanıklar hakkında TCK.nun 83. maddeye göre hüküm kurulması ile yetinilmesi gerekirken, suçun manevi unsuru bakımından birlikte uygulanma olanağı olmadığı halde sanıklar hakkında ayrıca TCK.nun 21/2. maddesinde düzenlenen olası kast hükümleri uygulanmak suretiyle eksik ceza tayini,
2) Katılan sanık ... hakkında yardım ve bildirim yükümlülüğünü yerine getirmeme suçundan kurulan hüküm yönünden yapılan incelemede; sanık ...’in aşamalarda değişmeyen beyanlarında; maktulün hastalığının seyrinden haberdar olmadığı, kaldı ki katılan sanığın yaşadığı yer ile maktulün ikamet ettiği yer arasında 50 km. mesafe olması,
yöre koşulları coğrafi koşullar dikkate alındığında, maktulün sağlık durumunun her aşamasını bilmesinin de mümkün olamayacağı, 18.07.2012 günü tutulan tutanak içeriğiyle de sabit olduğu üzere, katılan sanık ...’in polis ve muhtar ile birlikte kızını almaya gittiğinde maktulün ağır durumuna şahit olduğunun kabulüyle, sanık ...'in üzerine atılı yardım ve bildirim yükümlülüğünü yerine getirmeme suçunu işlediğine dair katılan sanığın savunmasının aksine her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil edilemediği anlaşılmakla, atılı suçtan sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,
Yargıtay 1. Ceza Dairesi, E. 2016/3056, K. 2018/1201, 14 Mart 2018 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama