KÜNYE
1. Ceza Dairesi 2018/4641 E., 2019/837 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 18 Şubat 2019
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Suç
- Kasten yaralamak
- Hüküm
- TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/3, 29, 62, 53/1. maddeleri uyarınca 2 yıl 9 ay 22 gün hapis cezası.
Karar Metni
296 kelime·1 dk okuma
1) Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın mağduru av tüfeğiyle ateş etmek suretiyle hayati fonksiyonlarını ağır derecede etkiler nitelikte parçalı femur kırığına, popliteal arterle ven yaralanmasına ve hayati tehlike geçirmesine neden olacak şekilde yaraladığı anlaşılan olayda,
sanık hakkında kurulan önceki hükümde TCK’nin 87/1-d maddesinin uygulanmamış olmasının eleştirildiği Dairemizin 05/10/2016 tarihli kararına uyulmasına rağmen anılan madde yine uygulanmadan ve TCK’nin 44. maddesi gereğince aynı eylem nedeniyle oluşan birden fazla neticesi sebebiyle ağırlaşan yaralamada sanığın en ağır netice doğuran artırım nedeninden sorumlu tutulması gerektiği, bu nedenle hakkında sadece 87/1 maddesinin (d) bendinin uygulanmasının gerektiği düşünülmeden aynı kanunun 87/3. maddesinin uygulanması suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
2) Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...’in mağdur ...’u kasten yaralama suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, haksız tahrik ve takdiri indirim sebebinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozma kararına uyularak verilen hükümde eleştiri ve düzelterek onama dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,
24.11.2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında mahkemenin bu madde ile yaptığı uygulama yasaya aykırı ise de bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden
Yargıtay 1. Ceza Dairesi, E. 2018/4641, K. 2019/837, 18 Şubat 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama