Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2019/442 K.2019/1795

1- Kasten öldürme suçundan, TCK.nin 81, 62, 53/1-3 ve 63. maddeleri uyarınca 25'er yıl hapis cezası, 2- Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, TCK.nin 109/2, 109/3-b-f, 62, 53/1-3 ve 63. maddeleri uyarınca 3'er yıl 4'er ay hapis cezası. Sanık ... hakkında; TCK.nin 109/2, 109/3-b-f, 62, 53/1-3 ve 63. maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezasına ilişkin, Şanlıurfa 4. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 11/11/2017 tarih, 2016/438 esas ve 2017/519 karar sayılı hükmüne karşı, sanıklar müdafiinin istinaf başvurusunun esastan reddine. S.S. çocuk ... hakkında; Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında; mağdur ...’i kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı, 5271 sayılı CMK’nin 231/12. maddesi uyarınca itiraza tabi olduğundan inceleme dışı bırakılmıştır.

Sanıklar Muslum, Hüseyin ve Cemile hakkında; mağdur ...’i kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan Bölge Adliye Mahkemesinin istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararı CMK’nin 286/2. maddesine göre kesin nitelikte olup; temyiz edilemez olduğundan sanıklar müdafiinin bu kararla ilgili temyiz itirazının CMK’nin 298/1. maddesi uyarınca REDDİNE karar verilmiştir.

Sanıklar Muslum ve Hüseyin müdafilerinin uygun görülmeyen duruşmalı inceleme taleplerinin 5271 sayılı CMK’nin 299. maddesi uyarınca REDDİNE karar verilmiştir.

Sanıklar Muslum ve Hüseyin’in, maktul ...’ı kasten öldürme suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerinden dolayı sanıklar müdafiince süresinde istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine; Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesince verilen 18.05.2018 gün ve 2018/885 esas, 2018/1091 sayılı kararın sanıklar müdafileri tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmesi üzerine yapılan incelemede;

Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulunun 08.06.2010 gün, 2010/1-35-140 sayılı kararında da belirtildiği üzere, sanıklardan birisinin savunulmasının diğer sanık yönünden savunmada zaafiyet yarattığı durumlarda sanıklar arasında menfaat zıtlığının bulunduğunun kabulü gerektiğinden; somut olayda aynı suçlardan yargılanan sanıklar Muslum ve Hüseyin arasında menfaat zıtlığı bulunduğu anlaşıldığı halde, sanıkların savunmalarının ayrı ayrı müdafiler yerine aynı müdafiler tarafından yapılması suretiyle 5271 sayılı CMK'nin 152 ve 1136 sayılı Avukatlık Kanununun 38. maddelerine aykırı davranılması,