Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2020/2819 K.2021/9675

TEMYİZ EDENLER

Sanık ve müdafileri, katılan mağdurlar vekili, katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekili

TÜRK MİLLETİ ADINA

...

Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi tarafından 20/01/2020 tarihinde, sanık, sanık müdafileri ve katılanlar vekilinin yüzüne verilen karara karşı, sanık müdafileri tarafından 27/01/2020 tarihinde hiç bir gerekçe içermeyen süre tutum dilekçesi verildiği, akabinde kararın sanık müdafii Av. ...'e 05.02.2020 tarihinde, elektronik tebligat yolu ile usulüne uygun bir şekilde tebliğ edildiği ve Tebligat Kanunu 11. maddesinde "Vekil sayısının birden çok olması durumunda, ilkine yapılan tebliğ tarihinin asıl tebliğ tarihi sayılacağının" açıkça belirtildiği,

buna karşın, sanık müdafilerinin anılan kararı 19.02.2020 ve 09.03.2010 tarihli dilekçeleriyle, 7 günlük yasal süresinden sonra temyiz ettikleri, bu bağlamda ayrıntılı temyiz isteminin yasal süresinde olmadığı anlaşılmakla yapılan temyiz istemlerinin CMK’nin 295. ve 298. maddeleri gereğince, sayın üyeler ... ve ...'in karşı oyu ve oy çokluğu ile REDDİNE,

5271 sayılı CMK'nın 286/2-b maddesi uyarınca, hükmolunan ilk derece mahkemesinin beş yıl veya daha az hapis cezasını arttırmayan Bölge Adliye Mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, her ne kadar tebliğnamede, sanığın katılan ...'a yönelik kasten yaralama suçuna yönelik temyiz talebinin reddi yönünde görüş bildirilmiş ise de; katılanlar vekilinin bu eylem açısından suç vasfına yönelik temyiz talebinde bulunması nedeni ile 5271 sayılı CMK’nin 286/2-b maddesi gereğince hükmün temyizi kabil kararlardan olduğu kabul edilmek suretiyle yapılan incelemede;

... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, sanık hakkında katılan ...'a yönelik kasten yaralama, ...'a yönelik ise nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından, yeniden yargılama yapmak suretiyle verdiği 20/01/2020 gün ve 2019/1471 E.- 2020/112 K. sayılı kararında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanığın, hakkında takdiri indirim hükmünün uygulanması gerektiğine, katılanlar ve katılan kurum vekillerinin suç vasıflarına, ceza miktarlarına, katılan kurun vekilinin ayrıca vekalet ücretine ilişkin ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle, 5271 sayılı CMK’nin 302/1. maddesi uyarınca tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak, TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanunun 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/1. maddesi gereğince “... 12. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere” Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02/06/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.

KARŞI OY

Sanık müdafilerinin yasal süre içerisinde verdiği temyiz dilekçesinin Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarihli kararında da belirtildiği gerekçelerle yeterli ve geçerli bir temyiz dilekçesi olduğundan Dairemiz çoğunluğunca temyizin sebepsiz olduğundan reddine dair Daire çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.

Şöyle ki ilgili Ceza Genel Kurulu kararında,

A) Süresi içinde verdikleri temyiz dilekçelerinde gerekçeli kararın tebliğini talep eden sanık ve müdafiine, 5271 sayılı CMK’nın 295. maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin gerekçeli kararın tebliğinden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi gerektiğinin bildirilmesinin zorunlu olup olmadığının değerlendirilmesi:

Söz konusu ön sorun, Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarihli ve 495-116 sayılı kararında yer verilen açıklamalar nazara alınarak değerlendirildiğinde;

Süresi içinde vermiş olduğu dilekçeyle sebep göstermeksizin hükmü temyiz eden tarafın, kararın kendisine tebliğinden itibaren 7 gün içinde sunacağı dilekçeyle sebep bildirmesi gerekmektedir. Bu sürenin “hak düşürücü” veya “düzenleyici” nitelikte olduğu uygulamada ve doktrinde tartışmalıdır.

Hukuki bir konuda kesin çizgilerle ayrışmış bir tartışma varsa ve yargı organları aynı konuda farklı sonuçlara varıyorlarsa taraflar açısından yasanın öngörülebilirliği ilkesinde sorun olduğu sonucuna ulaşılabilecektir.

Nitekim 1412 sayılı CMUK’nın yürürlükte olduğu dönemde Yargıtay tarafından sebep içermeyen temyiz taleplerinin incelenmesine ilişkin yerleşik uygulama, sistemde değişiklik yapan ve istinaf mahkemelerini faaliyete geçiren 5271 sayılı CMK’nın uygulandığı ilk dönemlerde yanılgı hâli olarak makul görülebilecektir.

Hukuk devleti olmanın sorumluluğu bağlamında verilen kararlar ile kurulan hükümlere karşı yasa yolları, şekli, süreleri ve sonuçlarının ilgililere açıkça bildirilmemesi veya eksik bildirilmesi hâlinde, yasal sürelerin tebligat tarihinden itibaren değil ancak öğrenme tarihinden itibaren işlemeye başlayacağı, öğrenme tarihi kesin olarak belirlenebilen hâller dışında taraf beyanının esas alınması gerekliliğinden hareketle, usulüne uygun sebep içeren dilekçe var ise bu kapsamda temyiz incelemesinin yapılması,

aksi hâlde ilgiliye yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda yapılacak meşruhatlı tebligatla 7 günlük süre içinde yasal düzenlemeye uygun sebep bildirmemesi hâlinde sebep yokluğundan dolayı temyiz talebinin reddedileceği ihtar edilmeli, sonucuna göre esasa ilişkin temyiz incelemesi yapılıp yapılmayacağına karar verilmelidir.

Bu açıklamalara göre, bahsi geçen ihtaratın yapılmamış olduğu belirlenmekle sanığın temyiz nedenlerini sunduğu 01.10.2019 tarihli dilekçesinin süresinde olduğunun kabul edilmesi ve temyiz incelemesinin anılan bu dilekçeye hasren yapılması gerekmekte olduğundan tebliğnamenin bu hususta ret isteyen görüşüne iştirak edilmemiştir, denilmiştir. Yukarıda belirttiğimiz Ceza Genel Kurulunun kararı doğrultusunda sanık müdafilerinin temyiz talebi doğrultusunda da dosyanın incelenmesi gerekirken temyiz sebebi yokluğundan bahisle temyiz talebinin reddine dair Dairemizin çoğunluk görüşlerine katılmıyoruz.