Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2020/6 K.2020/812

uyarınca 11 yıl 3 ay hapis, hak yoksunluğuna ilişkin mahkumiyet hükmünün istinaf talebinin esastan reddine.

TÜRK MİLLETİ ADINA

5271 sayılı Kanunun 299. maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesinde yer alan ''sanığın veya katılanın temyiz başvurusundaki istemi üzerine veya re'sen duruşma yoluyla yapar'' ibaresi 24.12.2017 tarih 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 100. maddesi ile ''uygun görmesi halinde duruşma yoluyla yapabilir'' şeklinde değiştirildiğinden, sanık ... müdafiinin duruşmalı inceleme isteminde bulunmuş ise de, incelemenin dosya üzerinden yapılması uygun görülmüştür.

Sanık ... hakkında katılan ...’e yönelik nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün sanık, sanık müdafii ve katılanlar tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK’nin 53. maddesindeki hak yoksunluklarının; Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı gözetilerek infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmekle;

Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 28/03/2019 gün ve 2019/575 E. 2019/674 K. sayılı kararında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ve müdafiinin; suç vasfına, öldürme kastının bulunmadığına, meşru savunma hükümlerinin gözetilmesi gerektiğine, haksız tahrik indirim oranına; katılanlar vekilinin eylemin tasarlanarak işlendiğine, haksız tahrike, takdiri indirim nedenlerine yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının 5271 sayılı CMK’nin 302/1. maddesi uyarınca tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak ESASTAN REDDİNE aynı Kanunun 304/1. maddesi uyarınca dosyanın Elazığ 1. Ağır Ceza Mahkemesine,