Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2021/10270 K.2021/12066

Kasten yaralama suçundan şüpheliler ..., ... ve ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda Ankara Batı Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 16.01.2020 tarihli ve 2019/35114 soruşturma sayılı ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii Ankara Batı 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin 11.03.2020 tarihli ve 2020/1224 değişik iş sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 25.05.2021 tarihli ve 2021/1525 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 23.06.2021 tarihli ve 2021/70653 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, şüphelilerin olay günü müştekiyi kapının arasına alarak sıkıştırmak sureti ile darp ettikleri iddiası kapsamında, yapılan soruşturma neticesinde, müştekinin alınan doktor raporu ile iddialarının içeriğinin uyuşmadığı, iddiasının soyut nitelikte kaldığı, herhangi bir darbeye maruz kalmadığının tespit edilmesi nedeniyle atılı suçun yasal unsurlarının oluşmadığından bahisle ek kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmiş ise de;

Somut olayda, müşteki ...'in, şüphelilerden ... ile 5 aydır evli oldukları, olay günü kendi evlerinde kayınbabası ve kayınvalidesi olan şüpheliler ... ve ...'ın da birlikte oturdukları sırada müşteki ile eşi arasında karşılıklı olarak tartışma çıktığı ve daha sonra kavga boyutuna dönüştüğü, müştekinin kolluğa müracaatı üzerine alınan beyanında, şüpheliler tarafından müştekiyi kapının arasına alarak sıkıştırmak suretiyle yaralaması ile darp etmesi üzerine karşılıklı olarak birbirlerinden şikayetçi oldukları, müştekinin adli raporunda vücudunda yaralanma bulgularının tespit edilmesi karşısında, şüpheliler hakkında kamu davası açılmasına yeterli şüphe oluşturacak delilin bulunduğu, şüphelinin eşi olan ... yönünden kamu davası açılmak üzere itirazın kabulüne karar verilmesi gerektiği,

Ayrıca, diğer şüphelilerin üzerlerine atılı söz konusu suçun 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 253. maddesi gereğince uzlaşmaya tâbi olduğu, ancak soruşturma aşamasında müştekiye ve şüphelilere usûlüne uygun uzlaştırma işlemi yapılmadığı anlaşılmakla, soruşturma dosyasının uzlaştırma işlemlerinin usûlüne uygun olarak yerine getirilmesi için uzlaştırma bürosuna gönderilmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nda;

“Madde 160 - (1) Cumhuriyet Savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar.

(2) Cumhuriyet Savcısı, maddî gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adlî kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür.

Madde 170 - (1) Kamu davasını açma görevi, Cumhuriyet Savcısı tarafından yerine getirilir.

(2) Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet Savcısı, bir iddianame düzenler.

Madde 172 - (1) Cumhuriyet Savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir. Bu karar, suçtan zarar gören ile önceden ifadesi alınmış veya sorguya çekilmiş şüpheliye bildirilir. Kararda itiraz hakkı, süresi ve mercii gösterilir.

Madde 173 - (1) Suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde, bu kararı veren Cumhuriyet Savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesinin bulunduğu yerdeki sulh ceza hâkimliğine itiraz edebilir.

(2) İtiraz dilekçesinde, kamu davasının açılmasını gerektirebilecek olaylar ve deliller belirtilir.

(3) (Değişik fıkra: 18.06.2014-6545 S.K./71. md) sulh ceza hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, Cumhuriyet Başsavcılığından talepte bulunabilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder; itiraz edeni giderlere mahkûm eder ve dosyayı Cumhuriyet Savcısına gönderir. Cumhuriyet Savcısı, kararı itiraz edene ve şüpheliye bildirir.

(4) (Değişik fıkra: 25.05.2005-5353 S.K./26.mad.) sulh ceza hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet Savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir.

(5) Cumhuriyet Savcısının kamu davasının açılmaması hususunda takdir yetkisini kullandığı hâllerde bu madde hükmü uygulanmaz." şeklinde yer verilen düzenlemelerden de anlaşılacağı üzere; Cumhuriyet Savcısı kendisine yapılan suç duyurusu veya şikayet üzerine suçun gerçekten işlenip işlenmediğinin tespiti için hemen işin gerçeğini araştırmaya başlamalı ve maddi gerçeğin ortaya çıkmasına yarayan tüm yasal yöntemlere başvurmalıdır. Toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açması, aksi halde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vermesi gerekmektedir.

Soruşturmaya konu olayda; “şikayetçinin iddiaları ile adli raporu içeriğinin uyuşmadığı ve şikayetçinin iddialarının soyut nitelikte olduğu”ndan bahisle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de; müştekinin ayrıntılı anlatımı ile adli raporunun içeriğine göre şüpheliler hakkında kamu davası açılması için yeterli şüphe oluştuğu, şüpheliler ... ve ... yönünden öncelikle 5271 sayılı CMK’nin 253. maddesine göre uzlaşma usulünün uygulanması gerektiği gözetilmeden verilen kamu adına kovuşturmaya yer olmadığına kararına yönelik itirazın kabulü yerine, yazılı gerekçeler ile reddine karar verilmesinde hukuka uygunluk görülmemiş ve anılan kararın kanun yararına bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.