KÜNYE
1. Ceza Dairesi 2021/10390 E., 2021/12464 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 20 Eylül 2021
- Mahkemesi
- Ceza Dairesi
- Suçlar
- Kasten öldürme, hırsızlık
- Hüküm
- Mahkumiyet.
Karar Metni
538 kelime·3 dk okuma
Sanık ... hakkında; maktul ...’a yönelik kasten öldürme ve hırsızlık suçlarından verilen İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 10/07/2020 tarih ve 2019/2410 Esas ve 2020/855 Karar sayılı istinaf başvurularının esastan reddine kararlarının, sanık müdafii ve katılan vekilinin temyizi üzerine, Dairemizin 14/04/2021 tarih ve 2020/4484 Esas 2021/6885 Karar sayılı ilamıyla "temyiz İstemlerinin esastan reddine" karar verildiği,
Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 30/06/2021 tarihinde "Hırsızlık suçuna yönelik kısmi iadenin katılanlar tarafından muvafakat edilmemesi nedeniyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 168.maddesi uyarınca etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmadığının anlaşılması karşısında.
Mahkemece zararın tamamının tespit edilerek, ödeme yeri de belirlenmek suretiyle sanığa süre verilmesi, sonucuna göre etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanma koşullarının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi," gerekçe gösterilerek itirazda bulunulduğu, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 10.07.2012 gün ve 2012/280, 2012/928 sayılı kararı ile 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı "Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında" Yasanın 99. maddesiyle, 5271 sayılı CMK'nin 308. maddesinde .../...
yapılan değişiklik ve 101. maddesiyle 5320 sayılı Yasaya eklenen geçiçi 5. madde uyarınca itiraz hakkında karar verilmek üzere dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşılmakla;
Gereği görüşülüp düşünüldü:
5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun 308. maddesinin 6352 sayılı Yasanın 99. maddesi ile eklenen 3. fıkrası uyarınca yapılan incelemede;
Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz gerekçesi yerinde görülmekle İTİRAZIN KABULÜNE, Dairemizce sanık ... hakkında maktul ...’a yönelik kasten öldürme ve nitelikli hırsızlık suçlarına ilişkin verilen 14/04/2021 tarih ve 2020/4484 Esas, 2021/6885 Karar sayılı ONAMA ilamının kasten öldürme suçu yönünden aynen korunması ile ilamımızın nitelikli hırsızlık suçuna yönelik olarak KALDIRILMASINA,
Sanık ... hakkında maktul ...’e yönelik nitelikli hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafii ve katılan vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine istinaf başvurusunun kabulü ile duruşmasız yapılan inceleme neticesinde; "İstinaf başvurusunun esastan reddine" dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 10/07/2020 tarih, 2019/2410 Esas, 2020/855 Karar sayılı kararında bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin; suç işleme kastının bulunmadığına, ilişkin ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine;
Ancak;
Oluşa göre, sanığın maktulü öldürdükten sonra maktule ait araba, kredi kartı, telefon ve içerisinde nakit para bulunan cüzdan ile saatini de alarak olay yerinden uzaklaştığı, yine alkolün etkisi ile araçla merdivenlerden inmeye kalkması nedeniyle aracın merdivenlerde kaldığı, aracı burada bırakarak ayrıldığı, maktulün aracına ait anahtar, kredi kartı, cüzdan, telefon ve saati yol üzerinde bulunan farklı çöp kovalarına bırakarak arkadaşının evine gittiği ve buradan hareketle Beylikdüzü Emniyet Amirliğine giderek teslim olduğu ve olayı anlattığı, olayda;
Sanık müdafiinin 20/12/2018 tarihli duruşmada zararı gidermek için talep ettiği sürenin reddedildiği, talebin reddedilmesine müteakip katılan tarafa 1.000.- Türk lirası para havalesine ilişkin dekontu mahkemeye sunduğu, ancak kısmi iadenin katılan tarafından kabul edilmemesi nedeniyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 168. maddesi uyarınca etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmadığı anlaşılmakla;
Mahkemece zararın tamamının tespit edilerek, ödeme yeri de belirlenmek suretiyle sanığa süre verilmesi, sonucuna göre 5237 sayılı TCK’nin 168. .../...
rinin uygulanma koşullarının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,
Yargıtay 1. Ceza Dairesi, E. 2021/10390, K. 2021/12464, 20 Eylül 2021 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama