Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2021/9250 K.2021/12779

2)Bu kararın istinafı üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1.Ceza Dairesinin 15.01.2018 tarih, 2017/142 Esas ve 2018/5 Karar sayılı kararı ile istinaf talebinin kabulüyle yeniden hüküm kurulmak suretiyle sanık ... hakkında katılan ... ...'a karşı nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçundan 5237 sayılı TCK'nin 84/4.maddesi delaleti ile 82/1-d, 35, 29, 53, 63. maddeleri uyarınca 11 yıl 3 ay hapis cezası ile mahkumiyetine karar verildiği,

3)Bu kararın temyizi üzerine Yargıtay 1.Ceza Dairesinin 11.03.2019 tarih, 2018/5826 Esas ve 2019/1437 Karar sayılı kararı ile istinaf kararı bozularak İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderildiği,

4) İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 09.10.2019 tarih, 2019/990 Esas ve 2019/1584 Karar sayılı kararı ile; sanık ... hakkında katılan ... ...'a karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan 5237 sayılı TCK'nin 84/4.maddesi delaleti ile 82/1-d, 35, 29, 53, 63. maddeleri uyarınca; 10 yıl hapis cezası ile mahkumiyetine karar verildiği.

TÜRK MİLLETİ ADINA

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 09.10.2019 tarih, 2019/990 Esas ve 2019/1584 Karar sayılı kararının sanık müdafii ve katılan Bakanlık vekili tarafından 5271 sayılı CMK'nin 291. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Dosya incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının beş yılın üzerinde olması nedeniyle bölge adliye mahkemesi kararının temyize tabi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 09.10.2019 tarih, 2019/990 Esas ve 2019/1584 Karar sayılı bozma üzerine verilen hükmünün tüm dosya kapsamına göre hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; sanık müdafiinin; eksik inceleme ve hatalı değerlendirmeye, suçun unsurlarının oluşmadığına, haksız tahrikin derecesine, takdiri indirim hükümlerinin uygulanması gerektiğine ve suç vasfına, katılan Bakanlık vekilinin; sanığa üst sınırdan ceza verilmesi gerektiğine ve haksız tahrik hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK’nin 302/1. maddesi gereğince, isteme uygun olarak TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA,