Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2022/10102 K.2023/1949

Katılan sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Konya 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.11.2015 tarihli 2015/94 Esas 2015/659 Karar sayılı kararı ile; Katılan sanık ... hakkında Katılan sanık ...'a karşı kasten yaralama suçundan; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları ile 58 nci maddesi uyarınca 3 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmiştir. Katılan sanık ... hakkında Katılan sanık ...'a karşı hakaret suçundan; 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanunu'nun 223 üncü

maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan sanık ... temyiz istemi; hükmü temyiz etme iradesinden ibarettir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Olay tarihinde katılan sanık ...'ın kendi arabası ile tek yönlü olan yola doğru yönde girdiği, karşı taraftan da ters yönden servis şoförü tanık ...'in kullandığı servis aracının geldiği, yolun dar olması sebebiyle ...'ın servis şoföründen yoldan çıkmasını istediği, serviste hostes olarak bulunan katılan sanık ...'ın ise el hareketleri ile sanık ...'tan kenara çekilmesini istedikleri, sanık ...'ın bu talebi kabul etmediği,

bunun üzerine katılan sanık ...'ın durmakta olan 5-6 metre mesafedeki ...'ın aracının yanına giderek ... ile tartışmaya başladığı ve eli ile ...'ın yüzünü çizerek etkileri basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde kasten yaraladığının sabit olduğu, her iki sanık hakkında hakaret suçundan açılan kamu davasının ise suçlamaları karşılıklı olarak kabul etmemeleri ve tanık ...'in de hakaret sözlerini duymadığına yönelik beyanlarıyla kabul edildiği şekilde hakaret suçlarının işlendiğine dair delil elde edilemediği, anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Katılan sanık ...'un hüküm tarihinden sonra 27.11.2015 tarihinde, katılan sanık ...'nin de hüküm tarihinden sonra 30.11.2015 tarihinde karşılıklı olarak sadece "davamdan vazgeçiyorum" ifadelerini içeren dilekçeler verdikleri, söz konusu dilekçelerdeki bu ifadeler içerik itibariyle şikayetten vazgeçme olarak değerlendirildiğinden, katılan sanıkların karşılıklı olarak şikayetten vazgeçmeyi kabul edip etmediklerinin sorulup sonucuna göre 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 73 üncü maddesi uyarınca düşme kararı verilip verilmeyeceğinin değerlendirilmesi lüzumu nedeniyle hükümlerin bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Konya 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.11.2015 tarihli 2015/94 Esas 2015/659 Karar sayılı kararına yönelik katılan sanık ...'nin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,