Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2022/12097 K.2024/3273

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A.Gaziantep 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 31.05.2016 tarihli ve 2015/322 Esas, 2016/246 Karar sayılı kararı ile; a)Sanık ... hakkında ... yönelik kasten yaralama suçundan. 5237 sayılı Kanun'un 86/1, 86/3-e, 62, 53, 58, 63. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına, b)Sanık ... hakkında azmettirmek suretiyle ...'na yönelik kasten yaralama suçundan.

5237 sayılı Kanun'un 38, 86/1, 86/3-e, 62, 53, 63. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, karar verilmiştir. B. Gaziantep 4. Ağır Ceza Mahkemesinini 31.05.2016 tarihli ve 2015/322 Esas, 2016/246 Karar sayılı kararının sanıklar müdafiileri tarafından temyizi üzerine Yargıtay

1. Ceza Dairesinin 05.02.2019 tarihli ve 2018/4594 Esas, 2019/407 Karar sayılı kararı ile suç vasfının hatalı olduğu, ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu halde kasten öldürmeye teşebbüs suçundan cezalandırılmaları yerine kasten yaralama suçundan hüküm kurulması, nedeniyle bozulmasına, sanıklar hakkında kurulan hükümlere yönelik aleyhe temyiz bulunmadığından kazanılmış haklarının saklı tutulmasına, karar verilmiştir. C. Gaziantep

4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.04.2021 tarihli ve 2019/236 Esas, 2021/186 Karar sayılı kararı ile; a)Sanık ... hakkında ...'na yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan.

5237 sayılı Kanun'un 81/1, 35, 62/2, 53/1-2-3, 58, 63 maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına, b)Sanık ... hakkında azmettirmek suretiyle ...'na yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan.

5237 sayılı Kanun'un 38, 81/1, 35, 62/2, 53/1-2-3, 63 maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, karar verilmiştir.

II. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun'un 150/3. maddesi uyarınca ilk derecede yapılan yargılamada sanığın savunmasının zorunlu müdafii huzurunda alınması ve hükmün de zorunlu müdafii huzurunda verilmesi zorunluluğu gözetilmemek suretiyle, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (Colozza et Rubinat/İtalya, 12.02.1985 A. 89, Is-30.

Campbell ve Fell/Birleşik Krallık, A.80 28.06.1984) kararlarında belirtildiği üzere sanığa kendini savunma hakkının tanınmaması suretiyle Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin “Adil yargılanma hakkı” başlıklı 6 ncı maddesine, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36 ncı maddesine ve 5271 sayılı Kanun'un 150/3. maddesine muhalefet edilerek sanık ... müdafiinin hükmün verildiği 22.04.2021 tarihli oturumda hazır bulundurulması gerektiği gözetilmeksizin, müdafiinin hazır bulunmadığı oturumda hüküm verilmesi suretiyle sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

5271 sayılı Kanun'un 289/1-h maddesi kapsamında hukuka kesin aykırılık hâli olarak saptanmıştır.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle başkaca yönleri incelenmeyen Gaziantep