Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2022/12672 K.2023/2318

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Nevşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.11.2015 tarihli ve 2014/27 Esas, 2015/576 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 3 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Nevşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.11.2015 tarihli ve 2014/27 Esas, 2015/576 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Birleşen) 3. Ceza Dairesinin, 24.09.2020 tarihli ve 2020/3916 Esas, 2020/11756 Karar sayılı kararı ile esas mahkemesince savunmasının alınmaması, katılan hakkında Adli Tıp Şube Müdürlüğünden 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı ve 87 nci maddelerinde belirlenen ölçütlere göre rapor aldırılması gerektiğinin gözetilmemesi nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Nevşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.04.2022 tarihli ve 2020/789 Esas, 2022/556 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (a), (c), (d) bentleri, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 5 yıl 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ancak 1412 sayılı Kanun’un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca sonuç ceza miktarı bakımından sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınması suretiyle neticeten 3 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri, suçun vasfının belirlenmesinde yanılgılı değerlendirmede bulunulduğuna, meşru savunma ya da meşru savunmada sınırın aşıldığından beraatine ya da ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiğine, lehe hükümlere, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Olay günü sanığın inceleme dışı sanıklarla ve kız arkadaşlarıyla birlikte oturdukları sırada inceleme dışı ... ile aralarında "birbirlerine bakma" nedeniyle tartışma başladığı, bu sırada ... "burası benim mahallem kimse yüksek sesle bağıramaz" dediği ve kardeşi olan katılan ...'i arayarak yanına gelmesini istediği, bir süre sonra ... ile ... ellerine bıçak alarak olay yerine geri döndükleri ve biber gazı ve bıçakların sap kısmı ile sanık ve arkadaşlarına vurdukları, sanık ve arkadaşlarının da kaçmakta olan katılanı takip ederek tekme tokat dövdükleri sırada sanık yerden aldığı parke taşını katılanın başına doğru vurarak yaralanmasına sebebiyet verdiği belirlenmiştir.

2. Sanık üzerine atılı suçlamayı ikrar etmiştir. Tanık K.E.'nin beyanlarında, "...tanımadığım bir şahıs koşarak merdiven başında oturdu, bu şahsın arkasından dört şahıs gelerek merdiven başında oturan şahsı tekme tokat darp ettiler, yerde yatan çocuğu tekme tokat dövmeye devam ettiler, şahıslardan bir

tanesi kaldırım taşıyla kafasına vurdu, ben ve çevrede bulunanlar şahısları ayırdık..." şeklindeki ifadeleri ve katılan beyanları dava dosyasında mevcuttur.

3. Katılan hakkında düzenlenen Nevşehir Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 29.12.2020 ve 26.01.2021 tarihli adlî muayene raporlarında, yaralanmasının yaşamını tehlikeye sokan bir durum olduğu, yüzde sabit iz niteliğinde olduğu, saptanan kırıkların müştereken; hayat fonksiyonlarını ağır (6) derecede etkileyecek nitelikte olduğu, duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflaması niteliğinde olduğu kanaatini bildirir rapor dava dosyasında mevcuttur.

IV. GEREKÇE

A. Sanığın Suç Vasfına, Lehe Hükümlere ve Meşru Savunmaya Yönelen Temyiz Sebepleri Yönünden Sanık savunmaları, katılan ve tanık beyanları ile uyumlu adlî muayene rapor içerikleri karşısında, sanık lehine meşru savunma ve lehe hükümlerin uygulanma koşulları oluşmadığı anlaşılmakla, sanık hakkında neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan mahkûmiyet hükmü kurulmasında bir isabetsizlik görülmediğinden, hükümde bu yönlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Vesair Yönünden

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Nevşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.04.2022 tarihli ve 2020/789 Esas, 2022/556 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,