Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2022/13451 K.2024/4644

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 10.03.2009 tarihli ve 2009/2-43 Esas, 2009/56 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere suç vasfına yönelik aleyhe temyiz edildiğinden temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1 maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1 maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1 maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1 maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Mersin 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.12.2016 tarihli ve 2015/250 Esas, 2016/469 Karar sayılı kararı ile sanık ... hakkında mağdur ...'e yönelik nitelikli yağmaya teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 149/1-a, 35/2 ve 53/1 maddeleri uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 20.04.2017 tarihli ve 2017/326 Esas, 2017/969 Karar sayılı kararı ile sanık ... hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusu üzerine yapılan incelemede, 5271 sayılı Kanun’un 280/1.g maddesi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280/2 maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile yeniden kurulan hükümle, sanık ... hakkında hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86/2, 62/1 ve 52/2 maddeleri uyarınca 2.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz istemi, suç vasfının yağma olduğu’na ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Olay tarihinde katılan sanık ...' in mağdur ...' in bulunduğu parka geldiği, parkta sigara istediği mağdur ...'in sigarasının olmadığını beyan etmesi üzerine sanık ... ile mağdur ... arasında yaşanan tartışmada sanık ...'in mağduru Mersin Devlet Hastanesince tanzim olunan 04.03.2015 tarihli rapora göre; yaşamı tehlikeye sokmayacak ve basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaraladığı olayda;

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, eksik incelemenin bulunmadığı, eylemin sanık ... tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, sanığın eylemine bağlı ortaya çıkan kastı değerlendirildiğinde, suç vasfının kasten yaralama olarak kabulünde isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından, suç vasfıyla sınırlı olarak incelenen hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 20.04.2017 tarihli ve 2017/326 Esas, 2017/969 Karar sayılı kararında Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısı tarafından suç vasfına yönelen temyiz sebebi yerinde görülmediğinden, temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun’un 298/1 maddesi uyarınca, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1 maddesi uyarınca Mersin 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek

üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,