Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2022/3461 K.2022/4447

2)Bu kararların o yer Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay (Kapatılan) 3. Ceza Dairesinin 11/09/2017 tarih ve 2016/13374 Esas, 2017/10399 Karar sayılı ilamı ile; Hükümlerin Bozulmasına dair ilamı, 3)Bozma ilamına uyan Akşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 30/03/2021 tarih ve 2017/361 Esas, 2021/113 Karar sayılı kararları ile; sanığın kasten yaralama suçundan iki defa 5237 TCK'nin 86/2, 3-e, 62, 53, 58. maddeleri gereğince 5 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna, tekerrür hükümlerinin uygulanmasına dair kararları

TEMYİZ EDENLER

Sanık ve sanık müdafii

TÜRK MİLLETİ ADINA

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 30.01.2007 tarih, 2007/3-9 Esas ve 2007/18 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere; 5271 sayılı CMK'nin 232/6 ve 34/2. maddeleri

ile 1412 sayılı CMUK’un 310. maddesine göre kararda başvurulacak kanun yolu, süresi, mercii ve şekli kuşkuya yer vermeyecek biçimde açıkça gösterilmesi gerektiği halde; sanığın SEGBİS yoluyla katıldığı 30.03.2021 tarihli oturumda yüzüne karşı verilen hükümde, temyiz süresinin "gerekçeli kararın tebliğ tarihinden itibaren 7 günlük yasal süre içerisinde" başlayacağı belirtilerek sanığın temyiz süresinin başlangıcına ilişkin olarak yanıltıldığı anlaşılmakla; gerekçeli kararın 04.05.2021 tarihinde tebliğ edilmesi üzerine, sanığın 06.05.2021 tarihli ve sanık müdafiinin 10.05.2021 tarihli temyiz dilekçelerinin süresinde olduğu kabul edilmiştir.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın mağdurlara yönelik eylemlerinin sübutu kabul, takdire ilişkin cezayı azaltıcı sebebin nicelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ve sanık müdafiinin sübuta ve eksik incelemeye yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

1)Tarafların ilk haksız hareketin hangi taraftan geldiği hususunda farklı beyanlarda bulundukları ve soruşturma aşamasında dinlenmiş olan tanık anlatımlarının bu hususta yeterli olmadığı olayda, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarihli ve 2002/4-238 Esas, 2002-367 sayılı Kararı uyarınca ve bu kararla uyumlu Ceza Dairelerinin yerleşmiş ve süreklilik gösteren kararlarında kabul edildiği üzere, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığı şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediğinde, şüpheli kalan bu halin sanık lehine 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin asgari seviyede uygulanıp uygulanmayacağının tartışmasız bırakılması,

2)Sanığın tekerrüre esas alınan Doğanhisar (Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesinin 22.12.2011 tarihli ve 2004/174 Esas, 2011/88 Karar sayılı ilamına konu müessir fiil suçunu çocuk yaşta işlemiş olması nedeniyle 5237 sayılı TCK’nin 58/5. maddesi gereğince fiili işlediği sırada on sekiz yaşını doldurmamış olan kişilerin işlediği suçlar dolayısıyla tekerrür hükümleri uygulanamayacağından sanığın adli sicil kaydındaki 09.09.2009 tarihinde kesinleşen, 06.01.2011 tarihinde infaz edilen Doğanhisar (Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesinin 12.02.2009 tarihli ve 2007/28 Esas, 2009/8 Karar sayılı ilamına konu 6136 sayılı Kanun’a aykırılık suçundan verilen hapisten çevrili 3600 TL adli para cezasına dair mahkumiyet hükmünün tekerrüre esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve sanık müdafiinin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33.