KÜNYE
1. Ceza Dairesi 2022/527 E., 2022/2795 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 12 Nisan 2022
- Mahkemesi
- Ceza Dairesi
- Suç
- Kasten öldürmeye teşebbüs
- Hükümler
- 1)İstanbul 18. Ağır Ceza Mahkemesinin 27/10/2017 tarih ve 2016/322 Esas – 2017/371 Karar sayılı;
Karar Metni
310 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Sanık ...’ın kasten öldürmeye teşebbüs suçundan; 5237 sayılı TCK’nin 81/1, 35/2, 62/1, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 10 yıl 10 ay hapis cezası ile mahkumiyetine dair kararı, 2)İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 24/09/2018 tarih ve 2018/40 Esas - 2018/1124 Karar sayılı; "İstinaf başvurularının kabulü ile ilk derece mahkemesi hükmünün kaldırılarak, sanığın TCK’nin 81/1, 35/2, 29, 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası ile mahkumiyetine" dair kararı.
TÜRK MİLLETİ ADINA
İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 24/09/2018 tarih ve 2018/40 Esas - 2018/1124 Karar sayılı kararının sanık ... müdafii tarafından 5271 sayılı CMK'nin 291. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.
Dosya incelendi.
Gereği görüşülüp düşünüldü:
Sanık hakkında ilk derece mahkemesince hükmedilen hapis cezasının 5 yılın üzerinde olması nedeniyle, bölge adliye mahkemesi kararının CMK’nin 286/2-a maddesi gereğince temyize tabi olduğu belirlenerek yapılan temyiz incelemesinde;
İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin yapmış olduğu duruşma sonrasında verdiği 24/09/2018 tarih ve 2018/40 Esas - 2018/1124 Karar sayılı “İstinaf başvurularının kabulü ile ilk derece mahkemesi hükmünün kaldırılarak, sanığın TCK’nin 81/1, 35/2, 29, 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası ile mahkumiyetine" dair hükmünün tüm dosya kapsamına göre hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; sanık müdafiinin; suçun vasfına, sanığın öldürme kastı bulunmadığına ve meşru müdafaaya yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK’nin 302/1. maddesi gereğince tebliğnamedeki düşünce gibi TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA,
Yargıtay 1. Ceza Dairesi, E. 2022/527, K. 2022/2795, 12 Nisan 2022 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama