Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2022/6311 K.2022/10327

İstanbul 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 27/03/2018 tarih ve 2016/299 Esas, 2018/131 sayılı kararı ile; sanık hakkında: maktule yönelik yardım eden sıfatıyla kasten öldürme suçundan CMK’nin 223/2-e maddesi uyarınca beraatine karar verildiği, 2) Bu hükmün istinafı üzerine.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 11/03/2019 tarih ve 2018/797 Esas ve 2019/460 sayılı kararı ile; sanık hakkında kurulan beraat hükmünün CMK’nin 280/2. maddesi uyarınca kaldırılarak; sanık hakkında maktule yönelik yardım eden sıfatıyla kasten öldürme suçundan TCK’nin 81/1, 39, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verildiği, 3) Bu kararın temyizi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairemizin 11/02/2020 tarih 2019/3959 Esas ve 2020/418 sayılı kararı ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozularak, dava dosyasının İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderildiği,

4) İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 14/09/2020 tarih ve 2020/791 Esas, 2020/927 sayılı kararı ile; sanık hakkında: maktule yönelik yardım eden sıfatıyla kasten öldürme suçundan CMK’nin 223/2-e maddesi uyarınca beraatine dair karar. TÜRK MİLLETİ ADINA Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hükmün katılanlar vekili tarafından temyizi üzerine dosyanın yapılan incelemesinde.

Gereği görüşülüp düşünüldü: Sanık hakkında yardım eden sıfatıyla kasten öldürme suçundan bozma üzerine kurulan hükmün CMK’nin 307/3. maddesi uyarınca ceza miktarına bakılmaksızın doğrudan temyize tabi olduğunun tespiti ile yapılan incelemede.

Sanık ... hakkında maktul ... ...’a yönelik yardım eden sıfatıyla kasten öldürme suçundan CMK’nin 223/2-e maddesi uyarınca beraatine ilişkin, bozma üzerine kurulan İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 14/09/2020 tarih ve 2020/791 Esas, 2020/927 sayılı kararında isabetsizlik görülmemiş olduğundan; katılanlar vekilinin sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle.