Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2022/8947 K.2023/682

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Akdağmadeni Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.09.2014 tarihli ve 2014/71 Esas, 2014/261 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi ve aynı maddenin aynı fıkrasının son cümlesi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası, 54 üncü maddesinin birinci fıkrası, 58 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına,

hak yoksunluklarına, müsadereye, cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir. 2. Akdağmadeni Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.09.2014 tarihli ve 2014/71 Esas, 2014/261 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Birleşen)

3. Ceza Dairesinin, 08.05.2017 tarihli ve 2016/12628 Esas, 2017/5968 Karar sayılı ilâmıyla özetle sanığın eyleminin "öldürmeye teşebbüs" suçunun unsurlarını oluşturması ihtimali nedeniyle, delillerin takdir ve değerlendirmesinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Akdağmadeni Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.12.2017 tarihli ve 2017/430 Esas, 2017/359 Karar sayılı kararıyla, sanık hakkında neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan açılan kamu davasında eylemin, 5237 sayılı Kanun'un 81 inci maddesinin birinci fıkrası ve 35 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği kasten öldürmeye teşebbüs suçuna dönüşme ihtimaline binaen delillerin takdir ve değerlendirmesinin yüksek dereceli ağır ceza mahkemesine ait olduğu gerekçesiyle 5235 sayılı Kanun’un 11 inci ve 12 nci maddeleri ile 5271 sayılı Kanun'un 3 üncü, 4 üncü ve 5 inci maddeleri uyarınca görevsizlik kararı verilmiştir. 4. ...

2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.09.2020 tarihli ve 2019/35 Esas, 2020/151 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 81 inci maddesinin birinci fıkrası, 35 inci maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, ancak 1412 sayılı Kanun’un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca sonuç ceza miktarı bakımından sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınması suretiyle neticeten hükmolunan 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına,

5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrası, 54 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 58 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca hak yoksunluklarına, müsadereye ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. GEREKÇE

1. Sanığın üzerine atılı kasten öldürmeye teşebbüs suçu için 5237 sayılı Kanun’un 81 inci maddesinin birinci fıkrası kapsamında öngörülen cezanın müebbet hapis cezası olması nedeniyle, 1412 sayılı Kanun’un 326 ncı maddesinin ikinci fıkrasının ikinci cümlesinde yer verilen;

“... sanık hakkında verilecek ceza, bozmaya konu olan cezadan daha ağır ise herhalde dinlenilmesi gerekir.” şeklindeki düzenleme gereği tespit olunan savunmasının, yargılamayı yapan Mahkemece bizzat tespiti gerekirken yurtdışı istinabe evrakı ile belirlendiği anlaşılmakla, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36 ncı maddesine, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin, F.C.B./İtalya, No: 12151/86,

28 Ağustos 1991 kararında belirtildiği üzere Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin “Adil yargılanma hakkı” başlıklı 6 ncı maddesine ve 5271 sayılı Kanun’un 196 ncı maddesinin ikinci fıkrasına aykırı davranılması suretiyle sanığın savunma hakkının kısıtlanması hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Mahkemece bozma üzerine yapılan yargılama neticesinde sanık hakkında kurulan hükümde, kazanılmış hakkın korunması nedeniyle uygulama yapılırken uygulanan Kanun ve maddesinin gösterilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR