Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2022/9409 K.2022/9170

Hükmün sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyizi üzerine; 2)Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 28.05.2019 tarih, 2019/1597 Esas ve 2019/11662 Karar sayılı kararı ile bozulduğu, 3)İstanbul 38. Ağır Ceza Mahkemesinin 07.07.2021 tarih, 2020/328 Esas ve 2021/269 Karar sayılı; sanığın, TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/1-d-son, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca 2 yıl 13 ay 15 gün hapis cezası ile mahkumiyetine dair kararı.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Dosya incelendi;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında, 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/1-d-son ve 29. maddeleri uyarınca hükmolunan “3 yıl 9 ay” hapis cezasından, TCK’nin 62. maddesi gereği (1/6) oranında indirim yapıldığında, “3 yıl 1 ay 15 gün” yerine, hesap hatası yapılarak “2 yıl

13 ay 15 gün” hapis cezasına hükmolunması suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ... hakkında katılan ...'a yönelik neticesi sebebiyle ağırlaşmış kasten yaralama suçunun; sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, haksız tahrik ve takdire ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, sanığın savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş; incelenen dosyaya göre bozma üzerine verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin; mahkumiyete yeterli delil bulunmadığına, şüpheden sanığın yararlandırılması gerektiğine, meşru savunma halinden beraat kararı verilmesi gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle, hükmün tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak ONANMASINA, 22.11.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.