Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2022/9769 K.2023/2001

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.03.2016 tarihli ve 2015/277 Esas, 2016/283 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 58 inci maddesinin altıncı ve yedinci fıkraları uyarınca 3 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

2. ... 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.03.2016 tarihli ve 2015/277 Esas, 2016/283 Karar sayılı kararının katılan vekili ve sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 29.06.2021 tarihli ve 2021/5135 Esas, 2021/11382 Karar sayılı kararı ile koruma ve güvenlik görevlisi olarak Türkiye Raylı Sistem Araçları A.Ş. ... Bölge Müdürlüğü'nde çalışan katılanın yerine getirdiği kamu görevi nedeniyle darp edilmesi karşısında sanığın cezasında 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (c) bendine göre artırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi gerekçesi ile bozulmasına karar verilmiştir.

3. ... 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.11.2021 tarihli ve 2021/758 Esas, 2021/1145 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, aynı maddesinin üçüncü fıkrasının (c) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 58 inci maddesinin altıncı ve yedinci fıkraları uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteminin; sanık hakkında kurulan hükümde 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (c) bendi gereğince artırım yapılmasının hatalı olduğuna, sanık hakkında meşru savunma hükümlerinin uygulanması gerektiğine, aksi kanaatte 5237 sayılı Kanun’un 29 uncu maddesinin birinci fıkrası gereğince haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasına, lehe hükümlerin uygulanmasına, mükerrirlik koşullarının oluşmadığına, vekalet ücreti ve yargılama giderlerinin hazine üzerine bırakılmasına ve vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanığın Türkiye Lokomotif ve Motor Sanayi AŞ Genel Müdürlüğü'nün çalışanı, katılanın ise güvenlik koruma şefi olduğu, olay günü sanığın park alanı olmayan yere aracını park etmek istemesi üzerine güvenlik görevlilerince uyarıldığı, uyarıları dikkate almayıp aracını park etme konusunda ısrarcı davranan sanığın yanına katılanın geldiği ve aracını söz konusu yere park etmemesini söylediği, ancak sanığın, katılanın uyarısını da dikkate almadığı, bunun üzerine katılanın sanığı ittirdiği,

katılanın itmesi sonucu yere düşen sanığın yerden kalkarak katılana yumruk atmak suretiyle her iki humerus distalde kızarıklık, boyun sol kesimde ve sol kulak arkasında kızarıklık meydana gelecek şekilde yaraladığı, ... Adlî Tıp Şube Müdürlüğü'nce düzenlenen 22.09.2014 tarihli adlî tıp raporuna göre katılanın yaralanmasının basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte olduğu anlaşılmıştır.

2. Mahkemece, Hukukî Süreç başlığı altında (2) numaralı paragrafta bilgilerine ve içeriğine yer verilen Yargıtay bozma ilâmına uyulmasına karar verildiği belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanık müdafiinin, sanık hakkında meşru savunma hükümlerinin uygulanması gerektiğine, lehe hükümlerin uygulanmasına, mükerrirlik koşullarının oluşmadığına, vekalet ücreti ve yargılama giderlerinin hazine üzerine bırakılmasına ve saire yönelen temyiz sebepleri yönünden;

Sanığın uyarılara rağmen aracını park alanı olmayan yere park etmek konusundaki ısrar etmesi ve katılanın uyarılarını da dikkate almaması üzerine katılanın, sanığı iteklemesi ve yere düşen sanığın, ayağa kalkarak katılana yumruk atması şeklinde gelişen olayda sanık lehine meşru savunma koşullarının oluşmadığı, tekerrüre esas sabıkasının yanısıra kasıtlı suçtan kesin nitelikte adlî para cezasına mahkumiyeti bulunan sanık hakkında Mahkemece kısa süreli hapis cezasının seçenek yaptırımlara "Sanığın sabıkalı kişilik özellikleri nedeniyle" çevrilmediği,

cezasının "Sanığın sabıkalı geçmişi, suç işleme hususundaki eğilimi dikkate alındığında, cezasının ertelenmesi halinde tekrar suç işlemeyeceği hususunda mahkememizde olumlu kanaat oluşmadığından" şeklindeki gerekçe ile ertelenmediği, "Sanığın daha önceden kasti bir suçtan mahkumiyetinin bulunması" gerekçesi ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verildiği, Mahkemenin lehe hükümlerin uygulanmamasına ilişkin gerekçelerinin kanuni, yerinde ve yeterli olduğu, sanığın adlî sicil kaydında yer alan ...

6. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.03.2012 tarihli, 2010/218 Esas ve 2012/145 Karar sayılı ilamının tekerrüre esas olduğu ve sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58 nci maddesinin altıncı ve yedinci fıkralarının uygulanmasında isabetsizlik olmadığı, sanık hakkında mahkumiyet kararı verildiğinden vekalet ücreti ve yargılama giderlerinin hazine üzerine bırakılmasının kanuni olarak mümkün olmadığı anlaşıldığından, hükümde bu yönlerden hukuka aykırılık bulunmamış ve sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

B. Sanık müdafiinin, sanık hakkında kurulan hükümde 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (c) bendi gereğince artırım yapılmasının hatalı olduğuna ve 5237 sayılı Kanun’un 29 uncu maddesinin birinci fıkrası gereğince haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasına yönelen temyiz sebepleri yönünden;

Olay günü sanığın park alanı olmayan yere aracını park etmek istemesi üzerine güvenlik görevliler ile sanık arasında yaşanan tartışmaya dahil olan katılanın sanığı ittirmesi üzerine yere düşen sanığın yerden kalkarak katılana yumruk atması şeklinde gelişen eyleminde, sanığın, katılanın yerine getirdiği kamu görevi nedeniyle değil katılandan kendisinin vücut dokunulmazlığına yönelen haksız hareket nedeniyle katılanı yaraladığı, somut olayda 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (c) bendinin uygulama imkânı olmadığı, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 86/2, 29/1 maddeleri gereğince asgari oranda tahrik indirimi yapılarak hüküm kurulması gerektiği anlaşılmış olup hüküm bu yönlerden hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklandığı üzere sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 86/2 ve 29/1 inci maddeleri uyarınca hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi nedeniyle ... 6. Asliye Ceza

Mahkemesinin, 30.11.2021 tarihli ve 2021/758 Esas, 2021/1145 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,