Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2023/1299 K.2024/6391

Hükümlü hakkında bozma üzerine verilen kararın; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı,

kararın re'sen de temyize tabi olduğu yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Anadolu 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.06.2019 tarihli ve 2017/353 Esas, 2019/321 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında Oltu Cumhuriyet Başsavcılığının 29.04.2016 tarihli talebinin kabulü ile hükümlünün; a) İstanbul Anadolu

2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.01.2007 tarihli ve 2005/275 Esas, 2007/23 Karar sayılı ilamına ait müebbet hapis cezasının; b) Kars Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.09.2015 tarihli ve 2013/121 Esas, 2015/362 Karar sayılı ilamına ait 4 yıl 2 ay hapis cezasının (3 ay geceli gündüzlü hücre cezasına) 5275 sayılı İnfaz Yasasının 99 ve 101. maddeleri gereğince hükümlünün cezasına ilave olarak müebbet hapis cezasının toplam 3 ay süre ile geceli gündüzlü bir hücrede tecrit edilmek üzere infazına, karar verilmiştir.

2. İstanbul Anadolu 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.06.2019 tarihli ve 2017/353 Esas, 2019/321 Karar sayılı kararının hükümlü müdafii ile re'sen temyizi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 31.01.2022 tarihli ve 2021/8232 Esas 2022/690 Karar sayılı kararı ile; ''Yargıtay

1. Ceza Dairemizin 22.05.2017 gün, 2016/4445 Esas, 2017/1821 Karar sayılı ilamıyla "5218 sayılı Kanun’un 1/A maddesi ek 1. fıkrası ile değişik 765 sayılı TCK'nin 73. maddesi uyarınca, nitelikli adam öldürme suçundan hükmolunan müebbet hapis cezası esas alınarak,

öldürmeye teşebbüs ve iki ayrı 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçlarından verilen süreli hapis cezalarının her biri için Yargıtay denetimine imkan verecek şekilde hücrede geçirilecek sürenin ayrı ayrı belirlenmesi suretiyle cezaların toplanması gerektiği gözetilmeksizin hangi hürriyeti bağlayıcı cezadan dolayı ne kadar hücre süresi belirlendiği belirtilmeden tek bir hücre süresine hükmedilmesi,

ayrıca 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçlarından hürriyeti bağlayıcı ceza yanında hükmolunan adli para cezalarının toplama kararında gösterilmemesi" gerekçesiyle bozulan Mahkeme kararında, bozma ilamında belirtildiği gibi müebbet hapis cezası esas alınarak öldürmeye teşebbüs ve 6136 sayılı Yasa'ya aykırılıktan verilen süreli hapis cezaları için ayrı ayrı hücre süresi belirlenmesi gerekirken "5275 sayılı İnfaz Yasası’nın 99 ve 101. maddeleri gereğince hükümlünün cezasına ilave olarak müebbet hapis cezasının toplam 3 ay süre ile geceli gündüzlü bir hücrede tecrit edilmek üzere infazına," karar verilmesi nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. İstanbul Anadolu 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 05.04.2022 tarihli ve 2022/202 Esas, 2022/144 Karar sayılı kararı ile İstanbul Anadolu 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.06.2019 tarihli ve 2017/353 Esas 2019/321 Karar sayılı içtima kararınızın çözülmesine, hükümlünün; a) İstanbul Anadolu 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.01.2007 tarihli ve 2005/275 Esas, 2007/23 Karar sayılı ilamına ait müebbet hapis cezasının; b) İstanbul Anadolu

2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.01.2007 tarihli ve 2005/275 Esas, 2007/23 Karar sayılı ilamına ait 10 yıl hapis cezasının (5 ay geceli gündüzlü hücre cezasına) c) İstanbul Anadolu

2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.01.2007 tarihli ve 2005/275 Esas, 2007/23 Karar sayılı ilamına ait 10 ay hapis cezasının (1 ay geceli gündüzlü hücre cezasına) d) Kars Ağır Ceza Mahkemesinin 08.09.2015 tarihli ve 2013/121 Esas, 2015/362 Karar sayılı ilamı ile verilen 4 yıl 2 ay hapis cezasının (3 ay geceli gündüzlü hücre cezasına) 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 73/2. maddesi gereğince hükümlünün cezalarının ayrı ayrı geceli gündüzlü bir hücrede tecrit edilmek üzere infazına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Hükümlü müdafiinin temyiz sebepleri özetle; hücre cezası infaz edildiğinden kararda gösterilmemesi gerektiğine, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yargıtay

1. Ceza Dairesinin 31.01.2022 tarihli ve 2021/8232 Esas, 2022/690 Karar sayılı bozma kararına uyularak, duruşma açılmak suretiyle yapılan inceleme sonunda, 01.06.2005 tarihinden önce işlenen suçlardan verilip kesinleşen tüm mahkumiyet hükümleri nazara alınıp, müebbet hapis cezası yanında her bir muvakkat hapis cezası yönünden ayrı ayrı hücre cezaları tayin edilmek suretiyle içtima kararı verilmesinde bir isabetsizlik görülmediği, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı anlaşıldığından, kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Anadolu