KÜNYE
1. Ceza Dairesi 2023/132 E., 2024/3917 K.
- Karar tarihi
- 27 Mayıs 2024
- Konu
- Ceza Hukuku
- Mahkemesi
- Ceza Dairesi
- Sayısı
- 2019/2145 E., 2021/2464 K
- Suç
- Kasten öldürmeye teşebbüs
- Hüküm
- İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı
- Tebliğname görüşü
- Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286. maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 .maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1.Ankara 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 08.05.2019 tarihli ve 2018/597 Esas, 2019/281 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında mağdura yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 35/2, 29/1, 62/1 ve 53/1. maddeleri uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 2. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 05.10.2021 tarihli ve 2019/2145 Esas, 2021/2464 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiin istinaf başvurusunun teşebbüsün derecesinde eksik ceza tayini eleştirilerek 5271 sayılı
Karar Detayı
641 kelime·3 dk okuma·3 bölüm
Kanun’un 280. maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık müdafiin temyiz sebepleri özetle; eylemin meşru savunma ve meşru savunmada sınırın aşılması kapsamında kaldığına, sanığın beraat etmesi gerektiğine, öldürme kastı olmadığından bahisle suçun vasfına ve haksız tahrik indiriminin üst sınırdan uygulanması gerektiğine ilişkindir.
III. GEREKÇE
1.Sanık ile müştekinin arkadaş oldukları, olay günü birlikte eğlenip alkollü içki içtikleri, daha sonra bilinmeyen bir nedenle sanık ile müşteki arasında tartışma çıktığı, birbirlerine hakaret ettikleri, müştekinin sanığa tokat attığı, sanığın da cebinden çıkardığı bıçağı müştekinin göğüs bölgesini hedef alarak sapladığı, müştekinin aldığı bıçak darbeleri ile yaralandığı ve arkadaşları tarafından hastaneye kaldırıldığı olayda, mağdurun vücudunda sol humerus posteriorda 2, sol hemitoraks lateralde 2, sol femur proksimalde 1 adet kesici alet yarası olduğu,
sol göğüse aldığı yaralardan birinin mağdurun yaşamını tehlikeye sokan bir durum oluşturduğu, anlaşılmıştır.
2.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükümlere esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığının şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediği anlaşılmakla, şüpheli kalan bu halin sanık lehine değerlendirilerek,
Ceza Dairelerinin yerleşmiş ve süreklilik gösteren kararlarında kabul edildiği üzere, 5237 sayılı Kanun'un 29. maddesinin birinci fıkrası gereğince asgarî seviyede (1/4) oranında haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasının isabetli olduğu, somut olayda meşru savunma ve meşru savunmada sınırın aşılması koşullarının oluşmadığı, sanığın öldürmeye elverişli bıçakla mağdurun hayati bölgelerini hedef almak suretiyle bir çok defa darbe vurduğu,
mağdurun hastaneye götürülerek tedavi edilmesi sebebiyle ölüm sonucunun meydana gelmediği dikkate alındığında ortaya çıkan kastın yaralama niteliğinde olmadığı ve sanığın eylemleri sonucu mağdurda akciğer ve dalak yaralanması olduğu ve bu yaralanmanın kişinin yaşamını tehlikeye soktuğu olayda suç vasfının tayininde isabetsizlik bulunmadığı Bölge Adliye Mahkemesinin teşebbüsün derecesinde eksik ceza tayinine ilişkin eleştirisinin yerinde olduğu anlaşıldığından sanık müdafiin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.
IV. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi
2. Ceza Dairesinin 05.10.2021 tarihli ve 2019/2145 Esas, 2021/2464 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289. maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302. maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304. maddesinin birinci fıkrası uyarınca Ankara