Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2023/1857 K.2024/8302

Çanakkale 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 06.10.2021 tarihli ve 2021/65 Esas, 2021/527 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında katılana yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 81/1, 35/2, 29/1, 53/1-2-3 ve 58/6-7 maddeleri uyarınca 9 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir. 2. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi

1. Ceza Dairesinin, 06.10.2022 tarihli ve 2021/3056 Esas, 2022/2181 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi, suç vasfına, haksız tahrik indiriminin azami oranda yapılması gerektiğine ve takdiri indirim maddesinin uygulanması'na ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, dosya tekemmül ettirilerek karar verildiğinden eksik incelemenin bulunmadığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği,

katılandan sanığa yönelen haksız söz ve davranışların ulaştığı boyut dikkate alındığında belirlenen haksız tahrik indirim oranının isabetli olduğu, takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmamasına karar verildiği anlaşıldığından, temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde düzeltme nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Sanığın adli sicil kaydında bulunan, Gökçeada Asliye Ceza Mahkemesinin 15.01.2016 tarihinde kesinleşen, 25.12.2015 tarihli ve 2015/170 Esas, 2015/174 Karar sayılı ilamı ile hırsızlık suçundan verilen 1 yıl 4 ay 6 gün hapis cezasına ilişkin mahkumiyet hükmü yerine, yargılama konusu suç tarihinden sonra kesinleşmesi nedeniyle tekerrüre esas alınamayacak olan Çanakkale

1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2019/179 Esas, 2019/300 Karar sayılı ilamı tekerrüre esas alınarak sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmesi hukuka aykırı görülmüş ise de bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünün (2) numaralı paragrafında açıklanan nedenlerle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi

1. Ceza Dairesinin, 06.10.2022 tarihli ve 2021/3056 Esas, 2022/2181 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303. maddesi gereği hükmün tekerrüre ilişkin 2 no'lu bendindeki ibareler çıkarılarak yerine "Gökçeada Asliye Ceza Mahkemesinin 15.01.2016 tarihinde kesinleşen, 25.12.2015 tarihli ve 2015/170 Esas, 2015/174 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı Kanun'un 141/1 ve 143. maddeleri uyarınca verilen 1 yıl 4 ay 6 gün hapis cezasına ilişkin mahkumiyet hükmünün tekerrüre esas alınmasına,

sanık hakkında hükmolunan cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına" ibaresinin eklenmesi suretiyle, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle sanık müdafiinin TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Çanakkale