Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2023/234 K.2023/2781

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin ; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: Katılanlar ..., ... ve ... vekilinin hak ve yetkisi bulunmadığından duruşmalı inceleme isteminin reddine karar verilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İstanbul 16. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.11.2015 tarihli ve 2014/385 Esas, 2015/240 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında hakkında maktule yönelik kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81 ... maddesinin birinci fıkrası, 29 uncu maddesi, 62 nci maddesi, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası kapsamında 12 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 2. İstanbul

16. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.11.2015 tarihli ve 2014/385 Esas, 2015/240 Karar sayılı kararının sanılar müdafiileri, katılanlar vekili ve Cumhuriyet savcısı tarafından temyizi üzerine Yargıtay

1. Ceza Dairesinin, 25.10.2017 tarihli ve 2016/3998 Esas, 2017/3540 Karar sayılı ilâmıyla; "a)Sanık ...'in eşi olan ve sanık ...'e karşı sadakat yükümlülüğü bulunan tanık ...'ın evden ayrılıp gittiği dönemlerde maktulün sanık ... ile evli olduğunu bildiği ... ile birlikte yaşamak suretiyle sanık ...'in aile birliğine zarar verdiği, maktulden kaynaklanan bu hareketin ...'in eşi olan sanık ...'e karşı haksız tahrik niteliğinde olduğunun sabit olduğu,

bununla birlikte maktul ...'dan kaynaklanan bu hareketin sanık ...'in kardeşleri olan diğer sanıklar ..., ... ve ... için de asgari seviyeden tahrik hükümlerinin uygulanmasını gerektirdiği gözetilmeden, sanıklar ..., ... ve ... hakkında kurulan hükümlerde haksız tahrik indiriminin yüksek oranda uygulanması suretiyle eksik ceza tayini, b)Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı Kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında mahkemenin bu maddeyle yaptığı uygulamanın hukuka aykırı olduğunun anlaşılması," Nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. İstanbul

16. Ağır Ceza Mahkemesinin 21.02.2018 tarih, 2018/19 Esas, 2018/73 Karar sayılı kararı ile 17.11.2015 tarihli ve 2014/385 Esas, 2015/240 Karar sayılı kararında direnilerek sanıklar hakkında hakkında maktule yönelik kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81 ... maddesinin birinci fıkrası, 29 uncu maddesi, 62 nci maddesi, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası kapsamında 12 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

4. İstanbul 16. Ağır Ceza Mahkemesinin 21.02.2018 tarih, 2018/19 Esas, 2018/73 Karar sayılı kararının, katılanlar vekili ve sanık ... müdafiince temyizi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 24.12.2018 tarih, 2018/4491 Esas, 2018/5578 Karar nolu kararı ile yerel mahkemenin direnme gerekçesi yerinde görülmediğinden dosyanın direnme konusunda karar verilmek üzere Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesine karar verilmiştir.

5.Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 08.06.2021 tarihli, 2019/1-55 Esas, 2021/261 Karar nolu kararı ile ''sanıklar hakkında kasten öldürme suçundan kurulan hükümlerin hakaretten ibaret haksız tahrik oluşturan eylemin ulaştığı boyut gözetildiğinde sanıklar hakkında 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesi uyarınca cezalarında indirim yapılırken asgari miktarda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi'' isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir. 6. İstanbul

16. Ağır Ceza Mahkemesinin 16.12.2021 tarihli, 2021/505 Esas, 2021/515 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında maktule yönelik kasten öldürme suçundan 5237 sayılı Kanun'un 81 ... maddesinin birinci fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 15 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanlar ..., ... ve ... Vekilinin Temyiz İstemleri; suç tasarlanarak ve canavarca hisle işlendiğinden suç vasfının hatalı belirlendiğine, haksız tahrike, takdiri indirim nedenlerine, eksik ceza tayinine, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre. 1. Sanıklar ..., ... ve ...'in maktulü darp ederek künt kafa travmasına bağlı kafa, yüz ve hyoid kemik kırıkları ile birlikte beyin kanaması, beyin doku harabiyeti sonucu ölümüne sebep oldukları, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun kesin kararı doğrultusunda sanıkların eylemlerini maktulden kaynaklı sanıklara ve ailelerine yönelik olarak haksız söz ve davranışlar nedeniyle gerçekleştirmeleri nedeniyle haksız tahrik hükümlerinin uygulandığı anlaşılmıştır.

2. Sanıkların savunmaları, katılan ve tanık anlatımları, 10.11.2014 tarihli uzmanlık raporu, Adli Tıp Kurumu Başkanlığı tarafından düzenlenen 28.11.2014 tarihli otopsi raporu dava dosyasında bulunmaktadır.

IV. GEREKÇE

Katılanlar ..., ... ve ... Vekilinin Suç Tasarlanarak ve Canavarca Hisle İşlendiğinden Suç Vasfının Hatalı Belirlendiğine, Haksız Tahrike, Takdiri İndirim Nedenlerine, Eksik Ceza Tayinine Yönelen Temyiz Sebepleri Yönünden.

Dosya içeriğinden varlığı anlaşılan, maktulden sanıklara yönelen ve haksız tahrik oluşturan eylemin doğru olarak belirlendiği, eyleme uyan suç vasfı ile yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre ceza yaptırımının yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek belirlendiği, takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmasına karar verildiği, sanıkların öldürme kararını ne zaman aldığının ve belli bir hazırlıkla eylemlerini gerçekleştirdiklerinin kesin olarak saptanamadığı, oluşan şüpheli durumun sanıklar aleyhine yorumlanamayacağı, bu itibarla tasarlamanın koşullarının bulunmadığı,

canavarca hisle öldürmenin, sırf öldürmüş olmak için öldürme, ölenin acı çekmesinden zevk duymak için öldürme, eziyet çektirerek öldürmenin ise öldürme kastının yanında işkence ya da eziyet çektirme kastını içeren, ölümü meydana getirme bakımından zorunlu olmayan ve ölüme takaddüm eder vahşice hareketler olarak tanımlanması karşısında sanıkların canavarca hisle ya da eziyet çektirerek öldürme amacıyla hareket ettiklerinin kabule yeterli her türlü kuşkudan uzak yeterli kesin kanıt bulunmadığı,

hukukî süreç başlığı altında bilgilerine yer verilen Yargıtay bozma ilâmının ve Yargıtay Ceza Genel Kuruku Kararının içeriğine uygun verilen hükümler yönünden anılan temyiz sebeplerinin incelenmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul